Ύποπτη, της Άννα Πέρες Κανιαμάρες

(μετάφραση: Nathalie)

Κινώ υποψίες στο γραφείο 

γιατί δουλεύω με το κεφάλι σε άλλο μέρος

κινώ υποψίες ανάμεσα στους φίλους μου

γιατί εξαφανίζομαι και σιωπώ για μέρες

κινώ υποψίες στην κόρη μου 

γιατί αντί για αδέρφια ή σκύλους

φέρνω στο σπίτι μόνο βιβλία 

υποψίες σε μένα την ίδια γιατί η ανεξαρτησία μου 

διαρρήγνυται όταν η θλίψη δίνει ένα χτύπημα πραξικοπηματικό

γι' αυτό πασχίζω όταν γράφω: 

εδώ δε θέλω να μου ευχηθούν άλλη

Alfabeto de cicatrices, Baile del Sol, 2010 

Πηγή

ΓΚΟΝΣΑΛΕΣ ΠΡΑΔΑ- ΣΟΥΡΚΙΓΙΟ 810. ΤΗΛΕΦΩΝΟ 284225 ΙΣΑΜΠΕΛ ΤΕΓΙΟ ΒΑΡΓΑΣ, του Χουάν Ραμίρες Ρουίς

(μετάφρ.: nathalie)

Πάω στο σπίτι Γκονσάλες Πράδα- Σουρκίγιο 810
και σε βρίσκω ή μου λένε για σένα Ισαμπέλ.
Καλώ στο 284225 τηλέφωνο της γειτόνισσας
γιατί εσύ δεν έχεις, πράγμα που δεν είναι σπάνιο στο Περού,
και μου μιλάς εσύ ή μου μιλάν για σένα Ισαμπέλ.
Μα δε θέλω να μου λένε για σένα
Δε θέλω να μου μιλάτε για σένα
θέλω να σε βρω, να σου μιλήσω, να περπατήσω μαζί σου,
μαζί να νοικιάσουμε ένα αμάξι.
να σε φέρω εδώ στο Σαν Ντιέγο
και στο δωμάτιό μου ενώ καπνίζω
να σε βοηθήσω να γδυθείς
κι έπειτα ν' αγαπηθούμε με τρυφερότητα
σαν δυο γλυκά
και τρυφερά
ανθρώπινα πλάσματα.

Πηγή

Δυτικά του κορμιού μου, του Πάβελ Ουγάρτε Σέσπεδες

(μετάφρ.: Nathalie)

Μια Κυριακή

υπέροχα χρυσαφένια
περνά μακρά
πάνω στις έκπληκτες
ματιές
εκατομμυρίων πρωτευόντων
που περιβάλλουν τις πόλεις
όπου ζουν
κι έχουν συντριπτικά
όνειρα από το παρελθόν`
η μνήμη τους είναι κενή
υπακούοντας μοναχικά
στο χειροκρότημα του τσίρκου
και τα γράμματα των ανατρεπτικών
ποιητών
νηφάλια ανήσυχων
στη φυγή της νύχτας.

Πηγή

Φευγαλέο τραμ, του Φράνκο Οσόριο Παρέδες

(μετάφραση: Nathalie)

Από το πιο μακρινό

επιστρέφεις με κινούμενη άμμο στα χείλη

κάτω από την επιφάνεια του σουπερνόβα 

αμέτρητου χιονιού στις ματιές μας

που περνούν υφέρπουσες κι ανυπόμονες σαν κόμπρα

στην αποβάθρα όπου σηκώνουμε τα φρύδια και τα χαμόγελα

στο λαμπερό αστέρι για να αντιμετωπίσουμε το μούγκρισμα από τις ράγες

ενώ αναρωτιόμαστε, πόσες αυλακώσεις χρειάζονται για να συναρμολογηθεί

ο λογάριθμος του κορμιού δίχως να μαραζώσει

το διάπυρο σάλιο ενώ διασχίζει το άκαμπτο δόγμα

σαν ένα μαχαίρι που μοιράζει το μήλο του παραδείσου

και γδυνόμαστε με την τρυφερότητα αυτού που κάνει οριγκάμι;

Πώς να το ξέρουμε αν τώρα μας διακόπτει το τελευταίο βαγόνι

αυτό των τρεις το πρωί που έρχεται σαν μια λεπίδα

ζαρώνει την πολυπλοκότητα της ισορροπίας όπου το χαμόγελό σου με φτάνει

εκκολαπτόμενο σαν μαύρη πεταλούδα στην έρημο

ανάμεσα στις σκάλες και το μεταλλικό θόρυβο

που αφήνει μιαν άλω από κενό στον καβάλο

κι αυτό το ποίημα υπόκειται στα πόδια του τραμ

Πηγή

Γυρεύοντας μπελάδες, του Ρόκε Δάλτον

(μετάφρ.: nathalie)

Τη νύχτα της πρώτης μου συνεδρίασης πυρήνα έβρεχε
ο τρόπος μου να επιπλήττω χειροκροτήθηκε πολύ από τέσσερα
ή πέντε πρόσωπα του τομέα του Γκόγια
όλος ο κόσμος εκεί έμοιαζε να έχει ελαφρώς βαρεθεί
μάλλον από την καταδίωξη έως και από το βασανιστήριο που καθημερινά ονειρευόταν

Ιδρυτές συνομοσπονδιών και απεργιών επεδείκνυαν
μια κάποια βραχνάδα και μου είπαν πως έπρεπε
να επιλέξω ένα ψευδώνυμο
πως μου λάχαινε να πληρώνω πέντε πέσος το μήνα
πως συμφωνήσαμε για όλες τις πέμπτες
και πώς πήγαιναν οι σπουδές μου
και πως για σήμερα θα διαβάζαμε μια μπροσούρα του Λένιν

Όταν βγήκαμε δεν έβρεχε πια
η μητέρα μου με μάλωσε γιατί έφτασα αργά στο σπίτι.

Πηγή

Δεύτερο Διεθνές Συνέδριο αντιφασιστών συγγραφέων για την Υπεράσπιση της Κουλτούρας

Βαλένθια, 4 Ιουλίου 1937.

Σαν σήμερα, πριν 80 χρόνια, ο Πρόεδρος της Δημοκρατικής Κυβέρνησης Χουάν Νεγκρίν εγκαινίασε το Δεύτερο Διεθνές Συνέδριο Συγγραφέων για την Υπεράσπιση της Κουλτούρας στην Αίθουσα Συνεδριάσεων του Δημαρχείου της Βαλένθια.

Σ’ αυτό το Συνέδριο, που είχε επίσης συνεδρίες στη Μαδρίτη (ημέρες 5,6,7 και 8), τη Βαρκελώνη (μέρα 11^η) κι έκλεισε στο Παρίσι (ημέρες 16^η και 17^η του Ιουλίου του 1937), παρενέβησαν περισσότεροι από μια εκατοστή αντιφασίστες συγγραφείς από όλο τον κόσμο όπως οι Ζουλιέν Μπεντά, Τριστάν Τζαρά, Αλεξέι Τολστόι, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Οκτάβιο Πας, Αλέχο Κάρπεντιερ, Πάμπλο Νερούδα, Ραφαέλ Αλμπέρτι, Μαρία Τερέσα Λεόν, Αντόνιο Ματσάδο, Ραμόν Σέντερ, Μιγέλ Ερνάντεθ ή ο Ραμόν Γκάγια, ανάμεσα σε πολλούς.

Ανάμεσα σε άλλους, οι Vallejo, Guillén, Neruda, φωτογραφία από το βιβλίο  "Imagen de César Vallejo. Iconografía completa (1892-1938)"

Οι συγγραφείς 28 εθνών, που συναντήθηκαν για το 2^ο Διεθνές Συνέδριο, που έλαβε χώρα στη Βαλένθια, τη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη κι ολοκλήρωσε τις εργασίες του στο Παρίσι, διακηρύσσουν:

Πρώτον: Πως η κουλτούρα που έχουν δεσμευθεί να υπερασπίζονται, έχει ως κύριο εχθρό το φασισμό.

Δεύτερον: Πως διατίθενται να παλέψουν με όλα τα μέσα που διαθέτουν ενάντια στο φασισμό, είτε όταν δείχνει το καταστροφικό του πρόσωπο, είτε όταν υιοθετεί, προκειμένου να φτάσει στους σκοπούς του, αποκλίνουσες μορφές` με δυο λόγια, δηλώνουν πως διατίθενται να παλέψουν ενάντια στους υποκινητές του πολέμου.

Τρίτον: Πως στον αποτελεσματικό πόλεμο που έχει ανοίξει ο φασισμός ενάντια στην κουλτούρα, τη δημοκρατία, την ειρήνη και γενικά, την ευτυχία και την ευδαιμονία της Ανθρωπότητας, καμιά ουδετερότητα δεν είναι δυνατή, ούτε μπορεί κανείς να τη σκεφτεί, όπως έχουν διαπιστώσει μέσω σκληρής δοκιμασίας οι συγγραφείς πολυάριθμων χωρών, όπου όλη η σκέψη έχει περιοριστεί στις τρομερές συνθήκες της παρανομίας.

Για τους αναφερθέντες λόγους κάνουν αυτήν την επίσημη έκκληση στους συγγραφείς όλου του κόσμου, σε όλους αυτούς που πιστεύουν βαθιά και ειλικρινά στο ανθρώπινο όραμα, στην αποτελεσματικότητα της γραπτής έκφρασης, και τους καλούν να καθορίσουν δίχως καθυστέρηση τη θέση τους μπρος στην απειλή που κρέμεται πάνω από τον πολιτισμό και την ανθρωπότητα....

Ο Μιγέλ Ερνάντεθ ενώ βγαίνει από το Δημαρχείο της Βαλένθια, μετά τα εγκαίνια του Δεύτερου Διεθνούς Συνεδρίου Συγγραφέων για την Υπεράσπιση της Κουλτούρας. Ο στρατός στην είσοδο του Δημαρχείου. Φωτογραφία του Guillermo Zúñiga.

Πηγή

Η απόλαυση της περιπλάνησης, του Ρομπέρτο Αρλτ

(Μετάφρ.: Nathalie)

Αρχίζω δηλώνοντας πως νομίζω, ότι για να περιπλανηθεί κανείς, απαιτούνται εξαιρετικές συνθήκες ονειροπόλου. Το είπε ήδη ο λαμπρός Μασεδόνιο Φερνάντες: "Δεν είναι από αγρύπνια όλα τα μάτια ανοιχτά".

Το λέω αυτό, γιατί υπάρχουν περιπλανώμενοι και περιπλανώμενοι. Να συνεννοηθούμε. Ανάμεσα στον "τριγυρίστρα" με τις ξεχαρβαλωμένες μπότες, τα μπιχλιάρικα μαλλιά και ουσία με περισσότερο λίπος και από όχημα σφαγείου, και τον καλοντυμένο περιπλανώμενο, τον ονειροπόλο και τον σκεπτικιστή, υπάρχει περισσότερη απόσταση απ' ότι ανάμεσα στη Σελήνη και τη Γη. Εκτός και αν αυτός ο περιπλανώμενος ονομάζεται Μαξίμ Γκόρκι ή Τζακ Λόντον ή  Ρισπέν.

Πάνω απ' όλα, προκειμένου να περιφέρεται κανείς, πρέπει να είναι απαλλαγμένος εξολοκλήρου από προκαταλήψεις κι έπειτα να είναι μια στάλα σκεπτικιστής, σκεπτικιστής όπως τούτα τα σκυλιά που έχουν το βλέμμα πείνας και που, όταν τα καλούν, κουνούν την ουρά, αλλά αντί να πλησιάζουν, απομακρύνονται, βάζοντας ανάμεσα στο κορμί τους και στην ανθρωπότητα μια αξιοσέβαστη απόσταση.

Είναι προφανές πως η πόλη μας δεν είναι από τις καταλληλότερες για το συναισθηματικό χασομέρι, αλλά τι να κάνουμε!

Για έναν τυφλό, απ' αυτούς τους τρελούς που έχουν άσκοπα τ' αυτιά και τα μάτια τους ορθάνοιχτα, δεν υπάρχει τίποτα για να δει κανείς στο Μπουένος Άιρες, αλλά, αντιθέτως, πόσο μεγάλοι, πόσο γεμάτοι νεωτερισμούς είναι οι δρόμοι της πόλης για έναν ειρωνικό και λίγο ξύπνιο ονειροπόλο! Πόσα κρυμμένα δράματα στις δυσοίωνες πολυκατοικίες! Πόσες σκληρές ιστορίες στις όψεις ορισμένων γυναικών που περνούν! Πόση κατεργαριά σ' άλλα πρόσωπα! Γιατί υπάρχουν όψεις που είναι σαν το χάρτη της ανθρώπινης κόλασης. Μάτια που μοιάζουν πηγάδια. Ματιές που σε κάνουν να σκεφτείς τις βροχές της βιβλικής φωτιάς. Ανόητοι που είναι ποίημα ηλιθιότητας. Ρεμάλια που θα άξιζαν ένα άγαλμα για λαμόγια. Ληστές που διαλογίζονται τη στρεψοδικία τους πίσω από το θολό γυαλί, πάντα θολό, γαλακτοκομείου. Το ζωντόβολο δεν βλέπει τίποτα κι ο αλήτης αγαλλιάζει. 

Ο προφήτης, μπρος σε τούτο το θέαμα, αγανακτά. Ο κοινωνιολόγος κατασκευάζει δυσκολοχώνευτες θεωρίες. Να συνεννοηθούμε. Αγαλλιάζει μπρος στην ποικιλία από ανθρώπινους τύπους. Πάνω σε κάθε έναν τους, μπορεί να κατασκευαστεί ένας κόσμος. Αυτοί που φέρουν γραπτά στο μέτωπο αυτό που σκέφτονται, όπως και εκείνοι που είναι πιο κλειστοί και από κυβόλιθους, επιδεικνύουν το μικρό τους μυστικό... το μυστικό που τους κινεί σαν μαριονέτες διαμέσου της ζωής .

Μερικές φορές, το αναπάντεχο είναι ένας άντρας που σκέφτεται να σκοτωθεί και που προσφέρει, όσο πιο ευγενικά μπορεί, την αυτοκτονία του, ως ένα αξιοθαύμαστο θέαμα και στο οποίο, η τιμή της εισόδου είναι ο τρόμος και ο συμβιβασμός στο τοπικό αστυνομικό τμήμα. Άλλες φορές το αναπάντεχο είναι μια κυρία να δίνει χαστούκια με τη γειτόνισσά της, ενώ μια χορωδία από παλιόπαιδα καίγεται απ' τις φούστες των Ερινυών κι ο τσαγκάρης στη μέση του τετραγώνου σπρώχνει το κεφάλι του στην πόρτα του χαμόσπιτού του για να μη χάσει την πινακίδα του.

Οι έκτακτες συναντήσεις του δρόμου. Τα πράγματα που βλέπονται. Οι λέξεις που ακούγονται. Οι τραγωδίες που γίνονται γνωστές. Και ξαφνικά, ο δρόμος, ο λείος δρόμος, που έμοιαζε προορισμένος να είναι μια αρτηρία κίνησης με πεζοδρόμια για τους άντρες και πλακόστρωτο για τα ζώα και τα οχήματα, μετατρέπεται σε μια βιτρίνα, ή καλύτερα, σ' ένα γκροτέσκο και φρικιαστικό σκηνικό, όπως στα χαρτόνια του Γκόγια, οι δαιμονισμένοι, οι κρεμασμένοι, οι μαγεμένοι, οι τρελαμένοι, χορεύουν την κολασμένη τους σαραμπάντα.

Γιατί, στην πραγματικότητα, τι ήταν ο Γκόγια αν όχι ένας ζωγράφος των δρόμων της Ισπανίας; Ο Γκόγια, ως ζωγράφος τριών κοιλιόδουλων αριστοκρατών, δεν ενδιαφέρει. Αλλά ο Γκόγια, ως εμψυχωτής του καθάρματος του Μονκλόα, των μαγισσών του όρους Ντιβιέσο, των τερατωδών αργόσχολων, είναι μια ιδιοφυΐα. Και μια ιδιοφυΐα που τρομάζει. 

Κι όλα αυτά τα είδε αλητεύοντας στους δρόμους. 

Η πόλη εξαφανίζεται. Μοιάζει ψέμα, μα η πόλη εξαφανίζεται για να μετατραπεί σ' ένα καταχθόνιο εμπορικό κέντρο. Τα μαγαζιά, οι φωτεινές πινακίδες, τα εξοχικά σπίτια, όλη αυτή η ωραία και δωροδότρια στις αισθήσεις εμφάνιση σβήνει, προκειμένου ν' αφεθούν να επιπλέουν στον ξινισμένο αέρα οι νευρώσεις του παγκόσμιου πόνου. Και ο πόθος για ταξίδι τρέπεται σε φυγή από τον θεατή. Ακόμη περισσότερο: έχω φτάσει στο συμπέρασμα του ότι εκείνος που δεν βρίσκει όλο το σύμπαν κλεισμένο στους δρόμους της πόλης του, δε θα βρει έναν αυθεντικό δρόμο σε καμιά από τις πόλεις του κόσμου. Και δεν θα τους βρει, γιατί ο τυφλός στο Μπουένος Άιρες είναι τυφλός στη Μαδρίτη ή την Καλκούτα...

Θυμάμαι τέλεια πως τα σχολικά εγχειρίδια απεικονίζουν τους κυρίους και τους νεαρούς κυρίους  που περιφέρονται άσκοπα ως μελλοντικούς ακαμάτες, αλλά εγώ έχω μάθει πως το πιο χρήσιμο σχολείο για την κατανόηση, είναι το σχολείο του δρόμου, ξινό σχολείο, που αφήνει στον ουρανίσκο μια γλικόπικρη ευχαρίστηση και που διδάσκει όλα εκείνα που τα βιβλία δε λένε ποτέ. Γιατί, δυστυχώς, τα βιβλία τα γράφουν οι ποιητές ή οι χαζοί.

Μολοταύτα, θα περάσει ακόμα πολύς καιρός, πριν ο κόσμος αντιληφθεί τη χρησιμότητα του να κάνει καμιά βουτιά στα πλήθη ή του να χασομερά. Αλλά τη μέρα που θα το μάθουν θα είναι σοφότεροι, και πιο τέλειοι και, πάνω απ' όλα, πιο επιεικείς. Ναι, επιεικείς. Γιατί έχω σκεφτεί, πάνω από μια φορά, πως η εκπληκτική επιείκεια που έχει κάνει αιώνιο τον Ιησού, προερχόταν από τη συνεχή του ζωή στο δρόμο. Και από την κοινωνία του με τους καλούς και τους κακούς ανθρώπους, και με τις έντιμες γυναίκες κι επίσης μ' αυτές που δεν ήταν έντιμες.

Πηγή

Όταν ο Πίο Μπαρόχα επισκέφθηκε τον Ντουρρούτι στη φυλακή

(κείμενο: Servando Rocha, μετάφραση: nathalie)

O Μπαρόχα πριν το θάνατό του, φωτογραφημένος από τον Αλφόνσο.

 

«Ο Ντουρρούτι ήταν τύπος για να έχει μια ρομαντική βιογραφία, σε χαρτί λογοτεχνίας βίπερ, με μια θολή γκραβούρα στην πρώτη σελίδα», ανέφερε ο Πίο Μπαρόχα στο El cabo de las tormentas [Το ακρωτήρι των καταιγίδων]. Ο συγγραφέας είχε δυσανασχετήσει για τους μεν και για τους δε: δεν έτεινε πολιτικά και προς μια ξεκάθαρη μορφή προς καμιά πλευρά, αλλά, αν το είχε κάνει, θα ήταν προς έναν τύπο μη βίαιου, προοδευτικού και φυσιοδιφικού αναρχισμού. Διότι όλο το τεράστιο έργο του μπορεί να διαβαστεί επίσης σαν μια περιγραφή του αναρχισμού της εποχής, που τον έφτασε να θέλει να γνωρίσει πολλές από τις μεγάλες φιγούρες του τότε, όπως στο Λονδίνο, όταν επισκέφθηκε και πέρασε πολλές μέρες στη συντροφιά του θρυλικού Μαλατέστα, που τότε λειτουργούσε ένα μηχανουργείο και, κρυφά, διατηρούσε συνδέσεις με ελευθεριακές ομάδες στο μισό κόσμο.

Ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματά του, που ανήκει επιπλέον στη La lucha por la vida [Ο αγώνας για τη ζωή]*, είναι εξολοκλήρου αφιερωμένο στις προσπάθειες των αναρχικών. Αναφέρομαι στο Aurora Roja [Κόκκινη αυγή], παρόλο που όλο του το έργο είναι σπαρμένο με αναφορές προς τον αναρχισμό και τους αναρχικούς, που γνώρισε και, σε κάποιες περιπτώσεις, μοιράστηκε την οπτική τους γωνία και τις φιλοδοξίες τους. Στο El cabo de las tormentas εμφανίζεται η περιγραφή μιας από τις δράσεις που διέπραξαν ο Ντουρρούτι και οι σύντροφοί του:

«Ο καρδινάλιος- αρχιεπίσκοπος της Σαραγόσα ήταν ένας αντιδραστικός με επιρροή. Την ασκούσε όχι μόνο στην έδρα του, μα και στη Βαρκελώνη και πρότεινε στις εκεί αρχές δυνατά και σκληρά μέτρα ενάντια στους εργάτες και τους ταραχοποιούς. Οι αναρχικοί ήξεραν πως ο αρχιεπίσκοπος συνεδρίαζε στο Ρέους με τους επικεφαλής της Εργοδοσίας της Βαρκελώνης κι έδινε συμβουλές για να επιτεθούν στη συνδικαλιστική εργατική οργάνωση. H συμμορία έφυγε για τη Σαραγόσα` οι διευθύνοντες συνενοήθηκαν με μια παλιά αναρχική Καταλανή που ζούσε εκεί, εδώ και κάποιον καιρό, την πολίτισσα Τερέσα, και μεταξύ όλων, προετοίμασαν μια ενέδρα και σκότωσαν τον αρχιεπίσκοπο ένα βράδυ που πήγαινε σε μια ιδιοκτησία δικιά του, αποκαλούμενη “Ελ Τερμινίγιο”. O αρχιεπίσκοπος σκοτώθηκε στο αμάξι του, όταν έμπαινε στο κτήμα του, όπου είχε εγκαταστήσει ένα σχολείο που διοικούνταν από μοναχές. Οι αναρχικοί του έριξαν είκοσι βολές. Ο αρχιεπίσκοπος έπεσε νεκρός κι έμειναν τραυματισμένοι οι συγγενείς του και ο σοφέρ».

Ωστόσο, ένα λιγότερο γνωστό γεγονός, τόσο της δικής του ζωής, όσο και αυτής του τιτάνα του ισπανικού αναρχισμού Ντουρρούτι, ήταν η σχέση που διατηρούσαν οι δυο τους.
Ο Ντουρρούτι, μαζί με άλλους συντρόφους, φίλους κι αναρχικούς αγωνιστές, όπως ο Ασκάσο και ο «Κομπίνα», είχαν συλληφθεί στις 2 Απριλίου του 1933 στη Σεβίλλη, στην έξοδο του Περιφερειακού Συνεδρίου της Ανδαλουσίας και της Εξτρεμαδούρας. Δεν κατηγορήθηκαν για έγκλημα ενάντια στην ιδιωτική ιδιοκτησία, αλλά οδηγήθηκαν μπρος στο δικαστή για ένα έγκλημα γνώμης, ως αυτουργοί μιας συγκέντρωσης που αποφασίστηκε στη λήξη του Συνεδρίου. Αρχικά φυλακίστηκαν στη φυλακή του Πόπουλο στη Σεβίλλη και, μεταγενέστερα, έφυγαν για τη φυλακή του Πουέρτο δε Σάντα Μαρία, στο Κάντιθ. 

Ο Μπαρόχα επισκέφθηκε αμέσως τον Ντουρρούτι. Οι δυο τους μίλησαν ιδιωτικά μετά από μια συγκινητική υποδοχή στον Μπαρόχα, κατά τη διάρκεια της οποίας οι φυλακισμένοι σήκωσαν τα μπράτσα και τις γροθιές τους, θεωρώντας τον «έναν απ' αυτούς». Ο Μπαρόχα αντέδρασε κάπως αμήχανα και με έκπληξη.

Οι Ντίεθ, Ασκάσο, Κομπίνα, Ντουρρούτι, Λόρδα στη φυλακή του Πουέρτο δε Σάντα Μαρία το 1933.

Ο αναρχικός, σ' ένα γράμμα με ημερομηνία 3 Ιουνίου 1933, αναφέρει την επίσκεψη του συγγραφέα:
« Ο Πίο Μπαρόχα, όταν ήρθε να με δει στη φυλακή της Σεβίλλης μου έλεγε: "Είναι τρομερό αυτό που κάνουν με εσάς, κι εγώ τον ρώτησα τι θέση πιστεύει ο Δον Πίο ότι οφείλουμε να υιοθετήσουμε μπροστά σ' αυτές τις αυθαιρεσίες. Δεν ήξερε τι ν' απαντήσει. Έπειτα διάβασα ένα άρθρο του στην  Ahora [Τώρα]**, που είναι η απάντηση που δεν τολμούσε να μου δώσει διαμέσου των κάγκελων».

Ο Ντουρρούτι αναφέρεται σ' ένα κομμάτι που γράφτηκε από τον Μπαρόχα, με τίτλο «Latifundio y comunismo» [Λατιφούντιο και κομμουνισμός],  και δημοσιεύτηκε στην Ahora στις 23 Απριλίου του 1933:

«Αυτό σκεφτόμουν τις προάλλες εκεί, στη Σεβίλλη, όταν πήγα να μιλήσω στη φυλακή του Πόπουλο, παλιά, βρώμικη και γραφική, μια φυλακή του καιρού του Μενμέε, με τους φυλακισμένους αναρχικούς. Αυτοί είναι φυλακισμένοι επειδή μίλησαν με βία σε μια συνάντηση. Τους είδα από το εντευκτήριο, από μακριά, ανάμεσα στα κάγκελα, σαν θηρία σε κλουβί. Ήταν ο Ντουρρούτι, ο Ασκάσο, ο Πέρεθ Κομπίνα, ο Τσίμερμαν, ο Παουλίνο Ντίαθ κι άλλα νεαρά παλικάρια. Μιας και οι αναρχικοί είναι εριστικοί, άρχισαν να διαπληκτίζονται μαζί μου. Μιλούσαν μ' ενθουσιασμό για την επανάσταση που θεωρούσαν προσεχή, και για το θρίαμβο του ελευθεριακού κομμουνισμού. Εγώ παρουσίαζα τις ενστάσεις μου ως άντρας δύσπιστος και δογματικός. Φεύγοντας από τη φυλακή σκεφτόμουν:
- Ποιος ξέρει αν αυτό που ενστερνίζονται αυτοί οι άντρες, αντί να είναι το ουτοπικό στο μέλλον, να είναι κάτι πατροπαράδοτο και παραδοσιακό στην Ανδαλουσία!».

* Ο αγώνας για τη ζωή είναι μια τριλογία του Μπαρόχα. Στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει τα δύο πρώτα βιβλία της, Η αναζήτηση και το Κακό Χορτάρι σε μετάφραση Μ. Χατζηγιάννη απ' τον εκδοτικό οίκο Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος.

** Η εφημερίδα Ahora έβγαινε καθημερινά από το 1930 έως το 1939 στη Μαδρίτη, κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας και του Ισπανικού Εμφυλίου. Σ' αυτήν έγραψαν, μεταξύ άλλων, ο Μιγέλ δε Ουναμούνο, ο Βάγιε Ινκλάν και ο Ραμόν Γκόμεθ δε λα Σέρνα. Με το τέλος του πολέμου, σταμάτησε η κυκλοφορία της.

Πηγή

Άλλο άσμα, του Χόρχε Τελιέρ

(μετάφρ.:nathalie)

Ενώ η λαμπρότητα του μεσημεριού
Καθιστά σκουρότερους τους άντρες στους τάφους τους
Οι σπόροι του ήλιου
Που εντοπίστηκε στις τσέπες του παλιού μου πουκαμίσου
Κάνουν όλες τις ώρες μου να βλασταίνουν

Απογυμνώστε με απ' όσα έχω
Ένα πουλί που πετάει αξίζει περισσότερο από εκατό στο χέρι
Με την αλφάβητό μου διαθέτω ό,τι χρειάζομαι Μέλισσες δάση αγκάθια ρυάκια
Κι ένα ποτήρι κρασί τραγουδά
Το τραγούδι του μόνου χελιδονιού
Που κάνει για μένα το καλοκαίρι
Το τραγούδι όλων των άσπρων μπουκέτων
Ενός μέλλοντος που εξακολουθεί να σιωπά


Muertes y maravillas, 1971


Πηγή

Τρία ποιήματα του Ρομπέρτο Μπολάνιο για τη Μπαρσελόνα

(μετάφρ.: nathalie)

Τώρα περιφέρεσαι μόνος στις αποβάθρες

της Μπαρσελόνα.

Καπνίζεις ένα μαύρο τσιγάρο και για

μια στιγμή πιστεύεις πως θα ήταν καλό

να έβρεχε.

Λεφτά δε σου παραχωρούν οι θεοί

μα παράξενες ιδιοτροπίες, ναι

Κοίτα ψηλά:

βρέχει.

           
            ~~~

Είναι νύχτα και βρίσκομαι στην άνω περιοχή
της Μπαρσελόνα κι έχω ήδη πιει 
πάνω από τρεις καφέδες με γάλα
με τη συνοδεία κόσμου που δεν
γνωρίζω και κάτω από ένα φεγγάρι που μερικές φορές
μου φαίνεται τόσο άθλιο κι άλλες
τόσο μόνο και ίσως να μην είναι
ούτε το ένα πράγμα ούτε το άλλο κι εγώ
να μην έχω πιει καφέ μα κονιάκ και κονιάκ
και κονιάκ σ' ένα εστιατόριο από γυαλί
στην άνω περιοχή κι ο κόσμος που
πίστεψα πως συνόδευα στην πραγματικότητα
δεν υπάρχει ή είναι πρόσωπα που διακρίνονται
στο διπλανό τραπέζι από μένα
όπου είμαι μόνος και μεθυσμένος
σπαταλώντας τα λεφτά μου σε κάποιο από τα όρια
του άγνωστου πανεπιστημίου.

                      ~~~


Στην πραγματικότητα αυτός που φοβάται περισσότερο είμαι εγώ
αν και δεν είναι εμφανές Στο σούρουπο
της Μπαρσελόνα Ένα ή δύο ή τρία μπουκάλια
μαύρης μπύρας Η όμορφη Έντνα τόσο μακριά
Οι φάροι σαρώνουν τρεις φορές την πόλη
Αυτή τη φανταστική πόλη Μια δυο τρεις φορές
είπε η Έντνα Υποδεικνύοντας μια μυστηριώδη ώρα
για ύπνο Δίχως άλλες συναντήσεις
Μια για πάντα

La universidad desconocida, Anagrama, Barcelona 2007 

Πηγή

Για να τελειώνουμε με τη σφαγή του σώματος, του Φελίξ Γκουατταρί

(μετάφραση από τα ισπανικά: nathalie)

Όποιες κι αν είναι οι ψευδοανοχές που επιδεικνύει, η καπιταλιστική τάξη, υπό όλες της τις μορφές (οικογένεια, σχολείο, εργοστάσια, στρατός, κώδικες, λόγοι...) συνεχίζει να υπάγει όλη την επιθυμητική, σεξουαλική, συναισθηματική ζωή, στη δικτατορία της ολοκληρωτικής του οργάνωσης, που στηρίζεται πάνω στην εκμετάλλευση, την ιδιοκτησία, την ανδρική εξουσία, το κέρδος, το έσοδο...

Συνεχίζει ακούραστα τη βρώμικη δουλειά του ευνουχισμού, της σύνθλιψης, του βασανισμού, της διαίρεσης του σώματος, προκειμένου να εγγράψει τους νόμους της στις σάρκες μας, για να καρφώσει στο ασυνείδητό μας τους μηχανισμούς της αναπαραγωγής της σκλαβιάς.

Μέσω παρακρατήσεων, έκστασης, τραυματισμών, νευρώσεων, το καπιταλιστικό Κράτος επιβάλει τους κανόνες του, σταθεροποιεί τα μοντέλα του, τυπώνει τους χαρακτήρες του, μοιράζει τους ρόλους του, διαχέει τα προγράμματά του... Απ' όλους τους δρόμους πρόσβασης στον οργανισμό μας, καταβυθίζει στα βάθη των σωθικών μας τις ρίζες θανάτου του, κατάσχει τα όργανά μας, εκτρέπει τις ζωτικές μας λειτουργίες, ακρωτηριάζει τις απολαύσεις μας, υπάγει όλες τις βιωμένες παραγωγές στον έλεγχο της διοίκησής του, που απαγχονίζει. Κάνει κάθε άτομο σακάτη, αποκομμένο από το σώμα του, ξένο στις επιθυμίες του.

Για να ενισχύσουν τον κοινωνικό τους τρόμο, τον βιωμένο ως ατομική ενοχή, οι δυνάμεις της καπιταλιστικής κατάληψης, με το κάθε φορά πιο εξευγενισμένο τους σύστημα επιθετικότητας, υποκίνησης, εκβιασμού, πασχίζουν να καταστείλουν, να αποκλείσουν, να εξουδετερώσουν όλες τις επιθυμητικές πρακτικές που δεν έχουν ως αποτέλεσμα την αναπαραγωγή των μορφών της κυριαρχίας.

Έτσι επεκτείνεται αέναα η χιλιετής βασιλεία της ταλαίπωρης απόλαυσης, της θυσίας, της παραίτησης, του θεσμικού μαζοχισμού, του θανάτου: η βασιλεία του ευνουχισμού που παράγει το ένοχο, νευρωτικό, εργατικό, υποτακτικό εκμεταλλεύσιμο υποκείμενο.

Αυτός ο παλιός κόσμος που με κάθε τρόπο βρωμάει σαν πτώμα, μας τρομοκρατεί και μας πείθει για την ανάγκη του να φέρουμε εις πέρας τον επαναστατικό αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική καταπίεση στον τόπο, στον οποίο είναι ριζωμένη πιο βαθιά: στη ζωντάνια του δικού μας σώματος.

Είναι ο χώρος αυτού του σώματος με όλα όσα παράγει από επιθυμίες, που θέλουμε ν' απελευθερώσουμε από την ξένη επιρροή. Είναι σ' αυτόν τον τόπο, που θέλουμε να δουλέψουμε για την απελευθέρωση του κοινωνικού χώρου. Δεν υπάρχει σύνορο ανάμεσα στα δύο. ΕΓΩ με καταπιέζω διότι ΕΓΩ είμαι το προϊόν ενός διευρυμένου συστήματος καταπίεσης σε όλες τις μορφές της ζωής.

Η επαναστατική συνείδηση είναι μια συσκότιση, εφόσον δεν περνά απ' το επαναστατικό σώμα, το σώμα- παραγωγό της ίδιας του της απελευθέρωσης.

Είναι οι εξεγερμένες ενάντια στην ανδρική εξουσία γυναίκες -εμφυτευμένης για αιώνες στα ίδια τους τα σώματα-, οι  ενάντια στην τρομοκρατική κανονικότητα ομοφυλόφιλοι, οι εξεγερμένοι ενάντια στην παθολογική αυθεντία των ενηλίκων νέοι, αυτοί που έχουν ξεκινήσει ν' ανοίγουν συλλογικά το χώρο του σώματος στην ανατροπή και το χώρο της ανατροπής στις άμεσες απαιτήσεις του σώματος.

Είναι αυτοί, είναι αυτές, εκείνοι που έχουν αρχίζει ν' αψηφούν τον τρόπο παραγωγής των επιθυμιών, τις σχέσεις ανάμεσα στην απόλαυση και την εξουσία, το σώμα και το υποκείμενο, τέτοιες που λειτουργούν σε όλες τις σφαίρες της καπιταλιστικής κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών ομάδων.

Είναι αυτοί, είναι αυτές, εκείνοι που έχουν σπάσει οριστικά τον παλιό διαχωρισμό που διαιρεί την πολιτική από τη βιωμένη πραγματικότητα για το μέγιστο όφελος των διαχειριστών της αστικής κοινωνίας, όπως εκείνων που παριστάνουν ότι αντιπροσωπεύουν τις μάζες και μιλούν εξ ονόματός τους.

Είναι αυτοί, είναι αυτές, εκείνοι που έχουν ανοίξει τα κανάλια της μεγάλης εξέγερσης της ζωής ενάντια στις απαιτήσεις θανάτου που δεν παύουν να υπονοούνται στον οργανισμό μας για να υποτάξουν κάθε φορά πιο ανεπαίσθητα την παραγωγή των ενεργειών μας, των επιθυμιών μας, της πραγματικότητάς μας, στις προσταγές της καθεστηκυίας τάξης.

Μια νέα χαραγή, μια νέα γραμμή επίθεσης, πιο ριζοσπαστική, πιο οριστική, είναι χαραγμένη, από την οποία αναδιανέμονται κατ' ανάγκην οι επαναστατικές δυνάμεις.

Δεν μπορούμε ν' ανεχόμαστε πια να κλέβονται το στόμα μας, ο πρωκτός μας, το φύλο μας, τα νεύρα μας, τα εντόσθιά μας, οι αρτηρίες μας.. για να κάνουν τα κομμάτια και τις εργασίες της πρόστυχης μηχανικής της παραγωγής του κεφαλαίου, της εκμετάλλευσης και της οικογένειας.

Δεν μπορούμε πια να επιτρέψουμε να μετατρέπουν τις βλεννογόνους μας, το δέρμα μας, όλες τις ευαίσθητες επιφάνειές μας, σε κατειλημμένες, ελεγχόμενες, ρυθμισμένες, απαγορευμένες ζώνες.

Δεν μπορούμε πια ν' ανεχτούμε, πως το νευρικό μας σύστημα χρησιμεύει ως πομπός στο σύστημα της καπιταλιστικής, κρατικής, πατριαρχικής εκμετάλλευσης, πως ο εγκέφαλός μας λειτουργεί σαν μια μηχανή βασανιστηρίων, προγραμματισμένη από την εξουσία που μας περικλείει.

Δεν μπορούμε να υποφέρουμε πια την αξιοποίηση, το να παρακρατούν τα γαμήσια μας, τα σκατά μας, τα σάλια μας, τις ενέργειές μας, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του νόμου και των μικρών του, ελεγχόμενων παραβάσεων: Θέλουμε να κάνουμε κομμάτια το ψυχρό σώμα, το φυλακισμένο σώμα, το ταπεινωμένο σώμα, που ο καπιταλισμός δεν παύει να θέλει να κατασκευάσει με τ' απόβλητα του δικού μας, ζωντανού σώματος.

Αυτή η επιθυμία θεμελιώδους απελευθέρωσης, που επιτρέπει την εισαγωγή μας σε μια επαναστατική πρακτική, καλεί στο να βγούμε από τα όρια του δικού μας "προσώπου", να διαταράξουμε στους ίδιους μας τους εαυτούς το "υποκείμενο" και να βγούμε απ' την καθιστική ζωή, την "προσωπική κατάσταση", για να διασχίσουμε τους χώρους του σώματος δίχως σύνορα και να ζήσουμε έτσι στην επιθυμητή κινητικότητα πιο πέρα από τη σεξουαλικότητα, πιο πέρα από την κανονικότητα, τις επικράτειές της, τις ατζέντες της.

Είναι μ' αυτήν την έννοια, που κάποιοι από εμάς έχουμε αισθανθεί τη ζωτική ανάγκη ν' απελευθερωθούμε από κοινού από την επιρροή των δυνάμεων της σύνθλιψης και της απορροής της επιθυμίας που έχουν εκτελέσει κι εκτελούν πάνω σε κάθε έναν εξ ημών εξατομικευμένα.

Όλα εκείνα που έχουμε ζήσει σε επίπεδο προσωπικής, ιδιωτικής ζωής, έχουμε προσπαθήσει να τα αντιμετωπίσουμε, να τα εξερευνήσουμε και να τα ζήσουμε συλλογικά. Θέλουμε να γκρεμίσουμε το τείχος από μπετόν που χωρίζει, προς όφελος της κυρίαρχης κοινωνικής οργάνωσης, το είναι από το φαίνεσθαι, το ειπωμένο απ' το ανείπωτο, το ιδιωτικό απ' το κοινωνικό.

Έχουμε αρχίσει ν' ανακαλύπτουμε μαζί, όλη τη μηχανική των αξιοθεάτων μας, των αποστροφών μας, των αντιστάσεών μας, των οργασμών μας, να φέρουμε στην κοινή γνώση το σύμπαν των αναπαραστάσεών μας, των φετίχ μας, των εμμονών μας, των φοβιών μας. "Το ανομολόγητο" έχει γίνει, για εμάς, υλικό για στοχασμό, για διάχυση και για πολιτικές εκρήξεις, με την έννοια του ότι η πολιτική φανερώνει, εντός του κοινωνικού πεδίου, τις αμείωτες φιλοδοξίες του "ζωντανού".

Έχουμε αποφασίσει να σπάσουμε το αβάσταχτο μυστικό που η εξουσία αφήνει να πέσει πάνω σε όλα όσα αγγίζουν την πραγματική λειτουργικότητα των αισθησιακών, σεξουαλικών και συναισθηματικών πρακτικών, έτσι όπως το αφήνει να πέφτει πάνω σε κάθε πραγματική λειτουργικότητα κάθε κοινωνικής πρακτικής που παράγει ή αναπαράγει τις μορφές της καταπίεσης.

Καταστροφή της σεξουαλικότητας

Εξερευνώντας από κοινού τις ατομικές μας ιστορίες, έχουμε μπορέσει ν' αξιολογήσουμε μέχρι ποιο σημείο η επιθυμητή μας ζωή κυριαρχούνταν απ' τους θεμελιώδεις νόμους της κρατικής, αστικής, καπιταλιστικής κοινωνίας της ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης και, στην πραγματικότητα, υπαγμένης στους νόμους αποτελεσματικότητας, υπεραξίας και αναπαραγωγής. Αντιπαραθέτοντας τις δικές μας, μοναδικές εμπειρίες, χωρίς να ενδιαφέρει πόσο "ελεύθερες" έχουν μπορέσει να μας φανούν, έχουμε διαπιστώσει πως δεν σταματούσαμε να συμμορφωνόμαστε στα στερεότυπα της επίσημης σεξουαλικότητας, η οποία ρυθμίζει όλες τις μορφές του ζωντανού και επεκτείνει τη διοίκησή της από τα συζυγικά κρεβάτια μέχρι τα δωμάτια των μπουρδέλων, περνώντας από τα δημόσια μπάνια, τις πίστες χορού, τα εργοστάσια, τα εξομολογητήρια, τα sex shop, τις φυλακές, τα λύκεια, τα λεωφορεία, τα σπίτια οργίων, κλπ... κλπ...

Για εμάς, αυτή η επίσημη σεξουαλικότητα, η ορισμένη ως η μόνη δυνατή σεξουαλικότητα, δεν επιφέρει ένα πρόβλημα σχετικά με το αν θέλουμε να την προσαρμόσουμε, όπως προσαρμόζει κανείς τις συνθήκες κράτησής του. Γίνεται η προσπάθεια να καταστραφεί, να εξαλειφθεί, διότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια μηχανή για να ευνουχίζει και να ξαναευνουχίζει επ' άπειρον, μια μηχανή για να αναπαράγει σε κάθε ον, σε κάθε χρόνο, σε κάθε τόπο, τις βάσεις της δουλοκτητικής τάξης. Η "σεξουαλικότητα" είναι ένα τερατούργημα, είτε πρόκειται για τις περιοριστικές μορφές της είτε για τις αποκαλούμενες "επιτρεπτές" και είναι ξεκάθαρο, πως η διαδικασία της "φιλελευθεροποίησης" των εθίμων και της προωθητικής "ερωτικοποίησης" της κοινωνικής πραγματικότητας, οργανωμένης και ελεγχόμενης από τους διοικητές του "ανεπτυγμένου" καπιταλισμού", δεν έχουν άλλο σκοπό απ' το να κάνουν πιο αποτελεσματική την "αναπαραγωγική" λειτουργία της επίσημης λίμπιντο. Μακριά απ' το να μειώνουν τη σεξουαλική αθλιότητα, αυτές οι εμπορίες ανθρώπων δεν κάνουν κάτι πέρα απ' το να επεκτείνουν το πεδίο των απογοητεύσεων και της "έλλειψης", η οποία επιτρέπει τη μετατροπή της επιθυμίας σε καταναγκαστική ανάγκη για κατανάλωση, συνάμα με τη διαβεβαίωση της "παραγωγής της ζήτησης", του κινητήρα της καπιταλιστικής έκφρασης. Απ' την "άμωμο σύλληψη" στη διαφημιζόμενη πουτάνα, απ' την οικογενειακή υποχρέωση στην εθελοντική ασυδοσία των αστικών οργίων, δεν υπάρχει καμιά ρήξη. Είναι η ίδια λογοκρισία που λειτουργεί. Είναι η ίδια σφαγή του επιθυμητικού σώματος αυτό που διαιωνίζεται. Απλή αλλαγή στρατηγικής.

Αυτό που εμείς θέλουμε, αυτό που εμείς επιθυμούμε, είναι ν' ανατινάξουμε την οθόνη της σεξουαλικότητας και τις αναπαραστάσεις της για να γνωρίσουμε την πραγματικότητα του δικού μας σώματος, του δικού μας, ζωντανού σώματος.

Εξάλειψη της καθοδήγησης

Αυτό το ζωντανό σώμα θέλουμε ν' απελευθερώσουμε, ενοποιήσουμε, ξεμπλοκάρουμε, αποσυμφορήσουμε προκειμένου ν' απελευθερώσει καθαυτό όλες του τις ενέργειες, όλες του τις επιθυμίες κι όλες του τις θρυμματισμένες εντάσεις από το κοινωνικό σύστημα της εγγραφής και της καθοδήγησης.

Θέλουμε ν' ανακτήσουμε την πλήρη άσκηση, κάθε μιας εκ των ζωτικών μας λειτουργιών, με την ολική δυνατότητά τους για ευχαρίστηση.
  Θέλουμε ν' ανακτήσουμε τους τομείς που είναι αληθινά στοιχειώδεις, όπως η ευχαρίστηση του ν' αναπνέουμε, όντας κυριολεκτικά σε ασφυξία από τις δυνάμεις καταπίεσης και μόλυνσης` την ευχαρίστηση του να τρώμε και να χωνεύουμε, διαταραγμένοι απ' το ρυθμό της απόδοσης και την αηδιαστική τροφή που έχει παραχθεί κι ετοιμαστεί σύμφωνα με τα κριτήρια της εμπορικής αποδοτικότητας` την ευχαρίστηση του να χέζουμε και την απόλαυση του συστηματικά σφαγιασμένου κώλου, από την παρεμβατική καθοδήγηση των σφιγκτήρων, μέσω της οποίας, η καπιταλιστική αρχή εγγράφει ακόμη και στη σάρκα τις θεμελιώδεις αρχές της (σχέσεις εκμετάλλευσης, νευρώσεις συσσώρευσης, μυστήριο της ιδιοκτησίας και της καθαριότητας, κλπ.)` την ευχαρίστηση του να αυνανιζόμαστε χαρούμενα δίχως ντροπή και δίχως αγωνία, ούτε από έλλειψη ούτε από αποζημίωση, μα από την ευχαρίστηση του ν' αυνανιζόμαστε` την ευχαρίστηση του να δονούμαστε, του να μουρμουρίζουμε, του να μιλάμε, του να περπατάμε, του να κινούμαστε, του να εκφραζόμαστε, του να παραληρούμε, του να τραγουδάμε, του να παίζουμε με το σώμα, με όλους τους δυνατούς τρόπους. Θέλουμε ν' ανακτήσουμε την ευχαρίστηση του να παράγουμε την ευχαρίστηση και να δημιουργούμε, αμφότερα ανελέητα αποδεκατισμένα απ' τους εκπαιδευτικούς μηχανισμούς, τους επιφορτισμένους με το να κατασκευάζουν εργάτες (υπάκουους καταναλωτές).

Απελευθέρωση των ενεργειών

Θέλουμε ν' ανοίξουμε το σώμα μας στο σώμα του άλλου και των άλλων, να κυκλοφορήσουμε τις ενέργειές μας και να συνδυαστούν οι επιθυμίες μας, ώστε όλοι και κάθε ένας από μας, να μπορούν να δώσουν ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τους τις φαντασιώσες και σε όλες τους τις εκστάσεις, ώστε να μπορούν να ζουν επιτέλους χωρίς ενοχή, χωρίς αναστολή, όλες τις επιμέρους ηδονικές πρακτικές, δυαδικές ή πλουραλιστικές που έχουμε επειγόντως ανάγκη να ζήσουμε, ώστε η καθημερινή μας πραγματικότητα να μην είναι αυτή η μακρά αγωνία που ο καπιταλιστικός και γραφειοκρατικός πολιτισμός επιβάλλει ως μοντέλο ύπαρξης σε εκείνους που ο ίδιος ναυτολογεί. Θέλουμε ν' αποβάλουμε από το είναι μας τον κακοήθη όγκο της ενοχής, της χιλιαστικής ρίζας όλων των καταπιέσεων.

Γνωρίζουμε, φυσικά, τα τεράστια εμπόδια που πρέπει να υπερνικήσουμε, προκειμένου οι φιλοδοξίες μας να μην είναι αποκλειστικά το όνειρο μιας μικρής μειοψηφίας περιθωριακών. Γνωρίζουμε συγκεκριμένα, πως η απελευθέρωση του σώματος, των αισθησιακών, σεξουαλικών, συναισθηματικών, εκστατικών σχέσεων, είναι αδιάλυτα συνδεδεμένη με την απελευθέρωση των γυναικών και την εξαφάνιση όλων των μορφών των σεξουαλικών κατηγοριών. Η επανάσταση της επιθυμίας περνά από την καταστροφή της ανδρικής εξουσίας κι όλων των μοντέλων συμπεριφοράς και ζευγαρώματος που αυτή επιβάλλει, όπως επίσης περνά από την καταστροφή όλων των μορφών καταπίεσης και κανονικότητας.

Θέλουμε να τελειώνουμε με τους ρόλους και τις ταυτότητες που διανέμονται από το Φαλλό.
Θέλουμε να τελειώνουμε με κάθε μορφή ένταξης σε μια σεξουαλική κατοικία. Θέλουμε να μην υπάρχουν μεταξύ μας άντρες και γυναίκες, ομοφυλόφιλοι και ετεροφυλόφιλοι, κατέχοντες και κατεχόμενοι, μεγάλοι και μικροί, αφέντες και σκλάβοι, μα άνθρωποι που έχουν υπερβεί τη σεξουαλική κατηγοριοποίηση, αυτόνομοι, ευμετακίνητοι και πολλαπλοί` όντα με μεταβλητές διαφορές, ικανά ν' ανταλλάσσουν τις επιθυμίες τους, τις απολαύσεις τους, τις εκστάσεις τους και τις τρυφερότητές τους, δίχως να πρέπει να πρέπει να θέσουν σε λειτουργία κάποιο σύστημα υπεραξίας, κάποιο σύστημα εξουσίας, αν δεν είναι εντός του παιχνιδιού.
  Αρχίζοντας από το σώμα, το επαναστατικό σώμα σαν χώρος που παράγει ανατρεπτικές εντάσεις και ως τόπος, όπου ασκούνται εν τέλει όλες οι ωμότητες της καταπίεσης, συνδέοντας την πολιτική πρακτική στην πραγματικότητα αυτού του σώματος και των λειτουργιών του, αναζητώντας συλλογικά όλες τις οδούς της απελευθέρωσής του, παραγάγαμε ήδη μια νέα κοινωνική πραγματικότητα στην οποία το maximum της έκστασης συνδυάζεται με το maximum της συνείδησης. Αυτή είναι η μοναδική οδός που μπορεί να μας δώσει τα μέσα για ν' αγωνιστούμε άμεσα, ενάντια στην επιρροή του καπιταλιστικού Κράτους, εκεί όπου αυτή ασκείται άμεσα. Αυτό είναι το μοναδικό βήμα που μπορεί να μας κάνει πραγματικά δυνατούς ενάντια σ' ένα σύστημα κυριαρχίας, που δεν παύει ν' αναπτύσσει την εξουσία του, να εξασθενίζει, ν' αποδυναμώνει, κάθε άτομο προκειμένου να το αναγκάσει να προσυπογράψει τ' αξιώματά του. Για να το μειώσει στην τάξη των σκύλων.

. 

*Κείμενο που δημοσιεύτηκε αρχικά ανώνυμα στο γαλλικό περιοδικό Recherches n° 12, 1973, με τίτλο “Τρία δισεκατομμύρια διεστραμμένοι: Μεγάλη εγκυκλοπαίδεια των ομοσεξουαλικοτήτων”, στην οποία συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο Ζιλ Ντελέζ, ο Μισέλ Φουκώ, ο Ζαν Ζενέ, ο Γκυ Όκενγκεμ και ο Ζαν- Πωλ Σαρτρ. Η γαλλική κυβέρνηση κατάσχεσε και κατέστρεψε όλα τα τεύχη του περιοδικού και πήρε μέτρα ενάντια στον Φέλιξ Γκουαταρί, διευθυντή της έκδοσης, κατηγορώντας τον για “προσβολή της δημοσίας αιδούς”.

Πηγή