Υψηλή ώρα της νύχτας, του Ρόκε Δάλτον

(μετάφρ.: nathalie)

Όταν μάθεις ότι έχω πεθάνει μην προφέρεις τ' όνομά μου

Γιατί θα σταματούσε ο θάνατος και η ανάπαυση

Η φωνή σου, η καμπάνα των πέντε αισθήσεων

Θα γινόταν ο αμυδρός φάρος που αναζήτησε η ομίχλη μου

Όταν μάθεις ότι έχω πεθάνει πες περίεργες συλλαβές

Πρόφερε λουλούδι, μέλισσα, δάκρυ, ψωμί, καταιγίδα
Μην αφήσεις τα χείλη σου να φέρουν τα δέκα γράμματά μου
Νυστάζω, έχω αγαπήσει, έχω κερδίσει τη σιωπή
Μην προφέρεις τ' όνομά μου όταν μάθεις ότι έχω πεθάνει
Απ' την σκοτεινή γη θα ερχόταν η φωνή σου
Μην προφέρεις τ' όνομά μου
Μην προφέρεις τ' όνομά μου
Όταν μάθεις ότι έχω πεθάνει μην προφέρεις τ' όνομά μου

Πηγή

Γυρεύοντας μπελάδες, του Ρόκε Δάλτον

(μετάφρ.: nathalie)

Τη νύχτα της πρώτης μου συνεδρίασης πυρήνα έβρεχε
ο τρόπος μου να επιπλήττω χειροκροτήθηκε πολύ από τέσσερα
ή πέντε πρόσωπα του τομέα του Γκόγια
όλος ο κόσμος εκεί έμοιαζε να έχει ελαφρώς βαρεθεί
μάλλον από την καταδίωξη έως και από το βασανιστήριο που καθημερινά ονειρευόταν

Ιδρυτές συνομοσπονδιών και απεργιών επεδείκνυαν
μια κάποια βραχνάδα και μου είπαν πως έπρεπε
να επιλέξω ένα ψευδώνυμο
πως μου λάχαινε να πληρώνω πέντε πέσος το μήνα
πως συμφωνήσαμε για όλες τις πέμπτες
και πώς πήγαιναν οι σπουδές μου
και πως για σήμερα θα διαβάζαμε μια μπροσούρα του Λένιν

Όταν βγήκαμε δεν έβρεχε πια
η μητέρα μου με μάλωσε γιατί έφτασα αργά στο σπίτι.

Πηγή

Γιατί γράφουμε, του Ρόκε Δάλτον

(μετάφραση: nathalie)

Γράφει κανείς στίχους και αγαπά
το παράξενο χαμόγελο των παιδιών,
το υπέδαφος του ανθρώπου
που στις όξινες πόλεις μασκαρεύει το θρύλο του,
την εγκαθίδρυση της χαράς
που προφητεύει ο καπνός των εργοστασίων.

Έχει κανείς στα χέρια του μια χώρα μικρή,
ημερομηνίες άθλιες,
νεκρούς σαν απαιτητικά μαχαίρια,
δηλητηριώδεις επισκόπους,
τεράστιους νέους ορθούς
χωρίς ηλικία άλλη απ' την ελπίδα
ανυπότακτες φουρνάρισσες με περισσότερη δύναμη από έναν κρίνο
ράφτρες σαν τη ζωή,
σελίδες, κοπέλες,
σποραδικό ψωμί, άρρωστα παιδιά,
προδότες δικηγόρους
εγγόνια της ποινής κι αυτού που υπήρξαν,
χαμένους γάμους αντρός αδύναμου,
μητέρα, κόρες ματιών, γέφυρες,
φωτογραφίες σπασμένες και προγράμματα.
Θα πεθάνει κανείς,
αύριο,
ένα χρόνο,
ένα μήνα δίχως κοιμισμένα πέταλα`
διασκορπισμένος θα μείνει κάτω από τη γη
και θα έρθουν νέοι άνθρωποι
ζητώντας πανοράματα.
Θα ρωτήσουν τί υπήρξαμε,
ποιοί προηγήθηκαν αυτών με ατόφιες φλόγες,
ποιούς να καταραστούν με τη μνήμη.
Καλώς.
Τούτο κάνουμε.
Φρουρούμε γι' αυτούς το χρόνο που μας έλαχε.

La ventana en el rostro, 1962

Πηγή

Τα νέα σχολεία, του Ρόκε Δάλτον

(Μετάφρ.: Nathalie)

Στην αρχαία Ελλάδα
ο Αριστοτέλης δίδασκε φιλοσοφία στους μαθητές του
ενώ περπατάγανε σε ένα μεγάλο αίθριο.
Γι' αυτό η σχολή του ονομαζόταν "των περιπατητών".
Οι ποιητές- πολεμιστές
είμαστε πιο περιπατητές από εκείνους τους περιπατητές του Αριστοτέλη
γιατί μαθαίνουμε τη φιλοσοφία και την ποίηση του λαού,
ενώ περπατάμε
τις πόλεις και τα βουνά της χώρας μας.

Πηγή

Δευτέρα, του Ρόκε Δάλτον

(Μετάφρ.: Nathalie)

Έξι το πρωί
Να ξεκινά με τις κραυγές του ρολογιού: ξανά
ο καθεδρικός του φωτός  θα ρίξει τους τοίχους του
πάνω στην πεζοπόρα καρδιά μου
που ξεκουραζόταν.
Μισώ τη φυγή των σεντονιών όπως κάποιον αστό.

Δεν είναι για το κρύο, που δεν υφίσταται.
Δεν είναι από φόβο προς το μάτι μου που έχει κουρνιάσει
όπου το φανάρι,
χθες το βράδυ,
σταύρωσε τη σκιά.
Ούτε καν για σένα είναι 
ούτε για το φύλο σου που εκρήγνυται στα χέρια μου,
την σπηλιά σου που ανακάλυψα
πρόσφατα νεκρή στο νερό.

Είναι
ω αναποφασιστικότητα
πως ένας γαλάζιος και σάπιος χρόνος αξίζει
την παλιά αίσθηση όπως η αριστερή μου γροθιά
ή τη νοσταλγική μου κατανόηση για τα πουλιά:
το μάτι μαζί με τον ώμο, χωρίς κανένα από τα δύο να ικετεύει,
το χέρι ως την επιφάνεια της νέας πέτρας που υψώνω,
η ζωή που μου ζητά,
o αξιοθρήνητoς οπός που αναγνωρίζω εντός μου.

Θα' πρεπε, λέω εγώ, να είχε έρθει,
όχι στον κόσμο των μαριονετών, των ραφτών του μεταξιού,
των άγαρμπων μπουκαλιών τζιν- νοσοκομείων της δίψας,
όχι στον κόσμο που μου δίνεις ή που σου δίνω,
ψωμί ευτελές, λιβάδι
για το μαχαίρι της μαρμελάδας
θα' πρεπε να είχε έρθει, επαναλαμβάνω,
όπως μια γυμνή πυρκαγιά
στο ξερό δάσος όπου με θάβω χωρίς να κραυγάζω,
όπως ένα άγριο ρεύμα στην εύθραυστη άμμο,
όπως εκείνο το δέντρο που απαιτεί αίμα από την κοιμισμένη γη,
αξιώνω την κύηση κόντρα στη φυγή,
κόντρα στο ακίνητο δάκρυ,
και την ισχυρή απελπισία

Αλλά, πρώιμα,
ήρθα όπως είμαι,
με χέρια αφαιμαγμένα,
με φόβο,
με αγάπη, 
με τέσσερις Δευτέρες κάθε μήνα.
Και πιστεύω πως αν δεν ήταν γι' αυτήν την καρδιά,
γι' αυτόν τον παλλόμενο μουσικό πλανήτη,
ήδη θα είχα φύγει για να προσπαθήσω να κοιμηθώ.
Παρ' όλα αυτά,
δεν θα' θελα να ξεχάσω το χαμόγελο


Πηγή

Αυτό που λείπει, του Ρόκε Δάλτον

(μετάφρ.: Nathalie)

Εμπέρτο Παδίγια, Ρόκε Δάλτον και Γκιγιέρμο Ριβέρα στην Αβάνα το Φεβρουάριο του 1967

"... το άλλο πρόσωπο, έχει μετατραπεί σε μια ανάγκη για εκείνον..."

Μαρξ

"Οι κλασικοί έχουν ενδιαφέρον":
βλασφημία δική μου από χθες, βγαίνοντας απ' το Ρωμαίο και την Ιουλιέτα

Σήμερα αυξήθηκε η τιμή στις ντομάτες για σαλάτα
Κι εμφανίστηκαν κάτι τεράστια σέσκουλα.

Το ψωμί περισσεύει, τα αυγά φτάνουν, το ρύζι και τα φασόλια
είναι βαρετά όπως οι καταρράκτες.

Η σπανιότητα φέρνει λίγη διανοητική πείνα
και πολύ περισσότερη από την άλλη, έλεγε χθες ο χοντρός Φλόρες.

Αλλά με το μπακαλιάρο και δυο μπριζόλες
θα αφήσουμε πίσω μας την εβδομάδα.

Αυτό που πραγματικά λείπει στην Κούβα
είσαι εσύ.

El amor me cae más mal que la primavera

Αΐντα, να πυροβολήσουμε τη νύχτα, του Ρόκε Δάλτον

Μετάφρ.: Nathalie

Αΐντα να πυροβολήσουμε τη νύχτα

Και τη φριχτή

Μαζική μιζέρια.

Έχουμε εδώ αυτά τα τέσσερα χέρια

Κι έχουμε τη φωνή μου.

Μας στηρίζουν τα μάτια σου

Και ο ήπιός σου

Τρόπος να με αγαπάς

Μας στηρίζει αυτό το αίμα το εκσφενδονισμένο

Μέχρι το σώμα του παιδιού   

Μας στηρίζει αυτή η ατμόσφαιρα

Αυτό το καθημερινό ψωμί

Κι αυτοί οι τέσσερις τοίχοι           

Που επιβλέπουν τα φιλιά                   

Να διαλύσουμε Αΐντα αυτήν την πικρή καταιγίδα.

Πρέπει να κατασκευάσουμε μαντήλια με άστρα φωτεινά

Για να στεγνώσουμε τα δάκρυα του ανθρώπου.

Πρέπει να πάμε το παιδί

Στην πανάρχαια μουσική του

Πρέπει να ξαναφτιάξουμε κούκλες

Και πρέπει να ξανασπείρουμε καλαμπόκι στις πόλεις.

Πρέπει ν’ανατινάξουμε τους ουρανοξύστες

Και να δώσουμε χώρο για να αναρριχηθεί το σιτάρι

Πρέπει να φτιάξουμε γεωργικά εργαλεία

Με τα αστικά λεωφορεία.

Αΐντα, να πυροβολήσουμε τη νύχτα

Κι αυτήν την άθλια σημαία

Αΐντα, να πυροβολήσουμε τη νύχτα.

Και τα μαύρα κανόνια

Και τις ατομικές βόμβες`

Να πυροβολήσουμε το  μίσος

Και τη φρικτή

Μαζική μιζέρια.

Diario Latino, 28 de enero de 1956

Διάβημα, του Ρόκε Δάλτον

μετάφρ.: Nathalie

Στο όνομα αυτών που πλένουν ξένα ρούχα

(και αποβάλλουν με τη λευκότητα την ξένη βρόμα).

Στο όνομα αυτών που προσέχουν ξένα παιδιά

(και πουλούν την εργατική τους δύναμη

με τη μορφή μητρικής αγάπης και ταπεινώσεων).

Στο όνομα αυτών που ζουν σε ξένο σπίτι

(που δεν είναι πια στοργική κοιλιά, αλλά ένας τάφος ή μια φυλακή).

Στο όνομα αυτών που τρώνε ξένα κομμάτια ψωμί

(και τα μασούν ακόμη με αίσθημα ληστή).

Στο όνομα αυτών που ζουν σε μια ξένη χώρα

(τα σπίτια και τα εργοστάσια και τα καταστήματα

και οι δρόμοι και οι πόλεις και τα χωριά

και τα ποτάμια και οι λίμνες και τα ηφαίστεια και τα βουνά

είναι πάντα των άλλων

και γι’αυτό βρίσκονται εκεί η αστυνομία και η χωροφυλακή

φυλάσσοντάς τα απέναντι σε εμάς).

Στο όνομα αυτών που το μόνο που έχουν

Είναι πείνα εκμετάλλευση αρρώστιες

δίψα για δικαιοσύνη και νερό

διώξεις καταδίκες

μοναξιά εγκατάλειψη καταπίεση θάνατος.

Εγώ κατηγορώ την ιδιωτική περιουσία

που μας αποστερεί από τα πάντα.

Poemas para vivir pensándolo bien