Πτώση, του Άνχελ Γκονθάλεθ

(μετάφρ.: nathalie)

Και ξαναπέφτω εντός μου
στο κενό,

στο τίποτα. 

Τι πιρουέτα!

Κατέρχομαι ή πετώ;

Δεν το γνωρίζω.

Δέχομαι

το δριμύ χτύπημα, και ανασηκώνομαι.

Με πιάνω για να δω αν υπήρξε μεγάλη ζημιά,
αλλά δεν με βρίσκω.
Το σώμα μου, πού βρίσκεται;
Πονάει μόνο η ψυχή μου.
Τίποτα σοβαρό.

Αυτά τα ποιήματα, του Άνχελ Γκονθάλεθ

(μετάφρ.: nathalie)

 


Αυτά τα ποιήματα τα προκάλεσες εσύ,
όπως προκαλείται ο άνεμος,
δίχως να ξέρει προς τα πού ή γιατί.
Είναι χαρίσματα της τύχης ή της μοίρας,
που ενίοτε
η μοναξιά στροβιλίζει ή σαρώνει`
τίποτα πέρα από λέξεις που συναντιούνται,
που έλκονται κι ενώνονται
ανεπανόρθωτα,
και κάνουν ένα μελωδικό ή λυπημένο θόρυβο,
τον ίδιο με δυο σώματα που αγαπιούνται.


Πηγή

Εκλεγμένος δια βοής, του Άνχελ Γκονθάλεθ

(μετάφρ.: nathalie)

Ναι, ήταν μια παρεξήγηση.
Φώναξαν: στις κάλπες!
κι αυτός κατάλαβε: στα όπλα!- είπε έπειτα.
Ήταν σχολαστικός και σκότωσε πολύ.
Με πιστόλια, με τουφέκια, με διατάγματα.

Όταν έβαλε σε θήκη το σπαθί του είπε, λέει:
Η δημοκρατία είναι η τελειότητα.
Το κοινό χειροκρότησε. Σώπασαν μόνο,
απαθείς, οι νεκροί.

Η λαϊκή επιθυμία θα εκπληρωθεί.
Από αυτή τη στιγμή είμαι -σιωπή- αν θέλετε, το Αφεντικό. Οι διαφωνούντες
να σηκώσουν το δάχτυλο.

Ακίνητη πλειοψηφία πτωμάτων
του έδωσε τον πλήρη έλεγχο του νεκροταφείου.

Πηγή