Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

Το σπίτι με τις ρωγμές, της Βερόνικα Αράντα

(μετάφρ.: nathalie)

Τι ξέρεις γι' αυτή τη συγκράτηση,
τι ξέρεις γι' αυτό το σπίτι και τις ρωγμές του,
για κάθε αντικείμενο ή βιβλίο που άγγιξες
τα πρωινά μελέτης,
για την καλλιγραφία σου που είναι μνήμη.

Τι θα μπορούσες να μου πεις
για την επιθυμία μου για θάνατο
όταν πολλαπλασιάζεται στις ταράτσες
ή μπροστά σ' έναν κήπο με ντάλιες;

Αγάπη, οι έτοιμες φράσεις
δεν φτάνουν ποτέ στην ώρα τους.
Υπάρχουν μεσοδιαστήματα
σιωπής- αργίλου,
κατοχή που αρχίζει από την μη ταυτότητα.
Αυτό που συμβαίνει εκεί
είναι μόνο από το δέρμα σου προς τον ωκεανό.
Πηγή

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

άτιτλο, του Κάρλος Σάλεμ

(μετάφρ.: nathalie)


Υπάρχουν φιλιά που υψώνουν
παλάτια στον αέρα
ανάμεσα σε δυο στόματα
με μια πόρτα σε κάθε μεριά.

Αντιστοιχεί τότε
να τ' ανοίξει κανείς χωρίς φόβο
να διασχίσει το μεγάλο σαλόνι
στα σκοτεινά
με την καρδιά στο ένα χέρι
και στην άλλη το φακό
της αμοιβαίας επιθυμίας
να φωτίζει την απόσταση
της αγκαλιάς που έρχεται.   

Προτείνεται ν' αφεθούν απ' έξω
οι μνήμες ιστού αράχνης
οι αναμνήσεις
με γεύση στάχτης
και τα φαντάσματα άλλων κορμιών
μιας και για να διασχίσετε
το παλάτι ενός φιλιού
είναι απαραίτητο να νιώθετε καινούριοι.  

Είναι βολικό να φέρει κανείς προμήθειες
γιατί  οι πυξίδες έχουν λιώσει
και δεν μπορεί να προβλέψει
τη διάρκεια του ταξιδιού
μέχρι τον οριζόντιο ορίζοντα
των συναντήσεων. 
 
Το να διασχίζει κανείς το παλάτι συνήθως προκαλεί

τρομερή δίψα
που μόνο σβήνει
ή ανάβει ακόμα περισσότερο
έλα να μάθεις με καλές γουλιές ουίσκι

από το κακό.  
 
Ενίοτε θα μας ανακόψει
ο τρόμος

για το άγνωστο
το θράσος ενός πηγαδιού
ο δροσερός αέρας μιας αβύσσου.

Και μπροστά σ' αυτά δεν υπάρχουν οδηγίες.

Αλλά ορισμένοι συγγραφείς διαβεβαιώνουν
πως το να πέφτεις είναι μια μορφή
του ν' αρχίζεις να πετάς
και πως μπορεί να δει κανείς το σκοτάδι μόνο

με τα μάτια ανοιχτά.  

Επίσης μπορούμε

να μείνουμε έξω απ' το παλάτι
από αέρα
στην άλλη πλευρά των υποσχέσεων
της πόρτας 
ασφαλείς από τον κίνδυνο

της όρεξης
και της φλεγόμενης ευχαρίστησης 
των ανακαλύψεων.

Σε κάθε περίπτωση
πρέπει ν' αποφασίσει κανείς.


Ακούς τούτο τον ήχο
από ποτήρια που είναι γι' άδειασμα;

Είμαι εγώ.


Χτυπάω το κουδούνι.

Κι αν μου ανοίξεις
θα μπω. 

Πηγή

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Φόβος, του Χοσέ Γκαρθία Ομπρέρο

(μετάφρ.: nathalie)


Πέφτουν τα ρολά για ν' αποφύγουμε τους λεκέδες της νύχτας.
Ακούς να γαβγίζουν έξω τα σκυλιά του Κάρβερ;
Αυτά που πλησιάζουν τα σαγόνια τους, παρόλο που δεν δαγκώνουν:
δυο αλυσοπρίονα που επιμένουν να οσφραίνονται σε μας το τρέμουλο.
Σιωπηρή νύχτα, σταματημένη νύχτα, σκοτεινή νύχτα της ψυχής,
νύχτα της σκοτεινής σάρκας, σάρκας που διεκδικεί τον εαυτό της,
ενώ ο χρόνος πηδάει από αναπνοή σε αναπνοή`
ενώ τα τέσσερα αγγελάκια που πετούσαν τα όνειρα,
νευρικοί ελεύθεροι σκοπευτές τώρα στις γωνιές τους,
αναμένουν το κατάλληλο σήμα για να μας τινάξουν τα μυαλά.
Συνεχίζει έτσι ο γύρος του παιχνιδιού με τις μουσικές καρέκλες.
Κάποιος περιέγραψε σ'ένα ποίημα τη ζεστασιά των χεριών`
δεν ήταν το χέρι από τραπεζομάντηλο της μητέρας του Οτέρο
ούτε το πληγωμένο χέρι που λαχταρούσε ο Λόρκα,
ίσως το σταθερό χέρι που δεν βάστηξε την Σέξτον
ή το πιο όμορφο χέρι που επιθύμησε ο Κορτάσαρ.
Κάποια στιγμή έλεγε: "δώσε μου το χέρι σου",
παρέδωσέ μου ζέστη για να μου φωτίσεις στον κόσμο,
γιατί η ποίηση δε είναι καταφύγιο μα βροχή,
το κίτρινο πλαγκτόν που προηγουμένως υπήρξε ναυαγοσώστης.
Το ρολό όχι εξολοκλήρου κλειστό ανακοινώνει έναν ουρανό
ολόιδιο με τη  δυσωδία ενός εγκληματία.
Πού μπορώ να κρυφτώ όταν πλησιάσουν τη μουσούδα τους
και ο μόνος έγκλειστος είμαι εγώ;
 
Πηγή

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

In utero, του Ραφαέλ Τσαπάρρο Μαδιέδο

 (μετάφρ.: nathalie)


   Ο Κύριος Κερτ Κομπέιν, τραγουδιστής τον Nirvana, ήταν ένα ψάρι. Ένα θλιμμένο ψάρι, ένα ψαράκι φρικαρισμένο, χαμένο στο τεράστιο ενυδρίο γεμάτο με βρομόνερο των ημερών και των νυχτών. Ο Κερτ Κομπέιν αντιπροσώπευε όλη την αηδία που μπορείς να νιώσεις για τη βορειαμερικάνικη καταναλωτική κοινωνία. Ο Κομπέιν, ένας πάνκης εμπνεόμενος από τον Χέντριξ, ήταν ίσως ο τελευταίος των αναρχικών μιας γενιάς εξολοκλήρου κυριαρχούμενης από το νεοφιλελεύθερο κύμα στην ηθική στάση. Ο Κομπέιν ήταν 27 χρονών, πήγαινε κόντρα στους καλούς τρόπους στο τραπέζι και στο κρεβάτι, κόντρα στο να μη ξύνεις τη μύτη σου. Ο Κύριος Κομπέιν ήταν υποστηρικτής του να ξύνεις τα μπαλάκια σου δημοσίως και να φτύνεις μπροστά στους ισχυρούς της Βόρειας Αμερικής. Αυτές τις τελευταίες μέρες έφυγαν δύο από τους μεγαλύτερους. Ο Κύριος Τσαρλς Μπουκόφσκι, ο απρεπής συγγραφέας από την Καλιφόρνια, πιο απρεπής από τον Μίλλερ, και ο Κύριος Κομπέιν. Αμφότεροι μύγες στο πρωϊνό με βορειοαμερικάνικες βιταμίνες. Αμφότεροι στη μήτρα της αναρχίας. Αμφότεροι δυστυχισμένοι. Ο ένας, ο Τσαρλς, πιστός του σεξ και του αλκοόλ. Ο άλλος, πιστός της ηρωίνης και της μουσικής. Καταραμένοι ήρωες μιας καταραμένης κοινωνίας.
Ο Κομπέιν, όπως είχα ήδη πει, αντιπροσώπευε την τελευταία χειροβομβίδα του κατακερματισμού μιας γενιάς που πολύ σύντομα σταμάτησε να είναι νέα και ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις. Είναι η ίδια μου η γενιά, μια γενιά χωρίς ταυτότητα που από την εφηβεία της εκπαιδεύτηκε στις αξίες της παραγωγής και της αναπαραγωγής, μια γενιά που προκειμένου να πάει κόντρα στη γενιά του κόσμου που σήμερα είναι σαράντα και που ασχολήθηκε στα νιάτα της με την ανευθυνότητα, υποστήριξε τις σημαίες των γονιών [της γενιάς αυτής], τις σημαίες της υπευθυνότητας, τη σημαία του “clean image”, του “clean image” του όχι στα τσιγάρα, του ναι στην κουλτούρα του υγιούς μυαλού και σώματος, του “clean image” των ξεκάθαρων και ξεχωριστών σκέψεων, των ορθολογικών σκέψεων, των καλών λόγων και της καλής συμπεριφοράς. Ίσως χωρίς να το ξέρει, ο Κύριος Κερτ Κομπέιν είχε κάτι από Μπωντλαίρ, κάτι από Ρεμπώ. Ίσως χωρίς να το ξέρει ο κόσμος ήταν μικρός γι’ αυτόν. Αυτό για το οποίο ήταν όμως βέβαιος ο Κύριος Κομπέιν ήταν πως αυτόν τον ίλιγγο του κόσμου ήταν καλύτερο να τον διασχίσεις διαμέσου μιας κραυγής, διαμέσου μιας σύριγγας, διαμέσου μιας μήτρας, διαμέσου ενός κίτρινου τσιγάρου, διαμέσου του εύθραυστου κορμιού της πανκ γκόμενάς του Κόρτνεϊ Λαβ, διαμέσου μιας ηλεκτρικής κιθάρας. Ίσως χωρίς να το ξέρει, ο Κύριος Κομπέιν μας έκλεψε για πάντα τη Νιρβάνα.

La Prensa, Bogotá, 17 de abril de 1994, p. 26

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

Θεωρία και Παραίσθηση του Δουβλίνου, του Χοσέ Ιέρρο

(μετάφρ.: nathalie)



                 I
            ΘΕΩΡΙΑ
Μια κενή στιγμή
δράσης μπορεί να κατοικηθεί μοναχά
από νοσταλγία ή κρασί.
Υπάρχει αυτός που τη γεμίζει με ζωντανές λέξεις,
με ποίηση (δράση
φαντασμάτων, κρασί με ενοχή).

Όταν η ζωή σταματά,
γράφεται το παρελθόν ή το αδύνατο
ώστε οι υπόλοιποι να ζήσουν εκείνο
που ήδη βίωσε (ή που δεν βίωσε) ο ποιητής.
Αυτός δεν μπορεί να δώσει κρασί,
νοσταλγία στους υπόλοιπους: μόνο λέξεις.
Αν μπορούσε να τους δώσει δράση...

Η ποίηση είναι σαν τον άνεμο,
ή σαν τη φωτιά, ή σαν τη θάλασσα.
Κάνει να δονούνται δέντρα, ρούχα,
αγκαλιάζει στάχυα, ξερά φύλλα,
επινοεί στο κυμάτισμά της τα αντικείμενα
που κοιμούνται στην παραλία.
Η ποίηση είναι σαν τον άνεμο,
ή σαν τη φωτιά, ή σαν τη θάλασσα:
δίνει την εντύπωση της ζωής
στο ακίνητο, στο παραλυμένο.
Και το κούτσουρο που καίγεται,
τα κοχύλια που τα κύματα φέρνουν ή φέρουν,
το χαρτί που αρπάζει ο άνεμος,
λαμπυρίζουν μια στιγμιαία ζωή
ανάμεσα σε δυο ακινησίες.

Αλλά αυτοί που είναι ζωντανοί,
οι παραφουσκωμένοι από δράση,
οι παλλόμενοι από νοσταλγία ή κρασί,
τούτοι... ευτυχισμένοι, μακάριοι,
διότι δεν χρειάζονται τις λέξεις
όπως το άλογο τρέχει, παρόλο που δεν φυσάει τον αέρα,
και πετάει ο γλάρος, παρόλο που είναι ξηρή η θάλασσα,
κι ο άνθρωπος κλαίει, και τραγουδά,
σχεδιάζει και χτίζει, ακόμα και χωρίς τη φωτιά.


                II
      ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ
Θυμάμαι τα δέντρα στο Δουβλίνο.
(Το να φαντάζεσαι και το να θυμάσαι
επικαλύπτονται και συγχέονται`
κατοικούν, συνυφασμένα, μια κενή στιγμή
με ολόιδιο συναίσθημα.
Το να φαντάζεσαι και το να θυμάσαι...)
Θυμάμαι τα δέντρα στο Δουβλίνο...
Κάποιος τα ζει και τα θυμάμαι εγώ.
Από τα δέντρα πέφτουν χρυσά φύλλα
πάνω στην άσφαλτο της Μαδρίτης.
Θροΐζουν κάτω απ' τα πόδια μου, πάνω στους ώμους μου,
χαϊδεύουν τα χέρια μου,
θα ήθελαν να μου στύψουν την καρδιά.
Δεν ξέρω αν θα το καταφέρουν...
Να φαντάζεσαι και να θυμάσαι...
Υπάρχει ένα λεπτό που δεν είναι δικό μου,
δεν ξέρω αν στο παρελθόν, στο μέλλον,
αν στο ανέφικτο... Και το χαϊδεύω, το κάνω
παρόν, φλέγον, με την ποίηση.
Δεν ξέρω αν το θυμάμαι ή το φαντάζομαι.
(Το να φαντάζομαι και το να θυμάμαι μου γεμίζουν
την κενή στιγμή).
Ξεπροβάλλω στο παράθυρο.
Έξω δεν είναι το Δουβλίνο αυτό που βλέπω,
μα η Μαδρίτη. Και, μέσα, ένας άντρας
χωρίς νοσταλγία, χωρίς κρασί, χωρίς δράση,
να χτυπάει την πόρτα.
Είναι ένα φάντασμα
που κυνηγά άλλο φάντασμα του παρελθόντος:
το φάντασμα του ανέμου, της θάλασσας,
της φωτιάς -ξέρεις πια για τι μιλώ-, φάντασμα
που θα μπορούσα να το κάνω να τραγουδήσει, να κάνω να δονηθεί
η καρδιά του, για να νιώσει ζωντανό.


Πηγή

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Dixan, του Πάμπλο Γκαρσία Κασάδο

(μετάφρ.: nathalie)


γιατί θα στεγνώσουν τόσο αργά τα ρούχα γιατί επιμένουν
οι λεκέδες από λίπη από φρούτα από τα χείλη σου
αν το dixan σβήνει τους λεκέδες μια και καλή
γιατί η ζάρα των ενδυμάτων η ξηρότητα του άγγιγματός της
αν σκεφτώ τα χέρια σου τον τρόπο που με βλέπεις που μου λες
πως εξαιτίας της αγάπης θα πρέπει να πληθούν τα σεντόνια και πάλι
θλιβερές, θλιβερές ερωτήσεις όπως όλες οι διαφημίσεις απορρυπαντικού
και είναι που δεν βρίσκω καλύτερο μαλακτικό από τα χέρια σου
σε τούτα τα μπαρ τα σουπερμάρκετ τα απογυμνωμένα από τη νύχτα

Εξέλιξη, της Λάουρα Κασιέγες

(μετάφρ.: nathalie)



Θα ξημερώσει μια μέρα και θα έχουμε
μετατραπεί σε ζώα, θα είμαστε υπήκοοι
του βασιλείου που αποφασίζει να μη μιλά.
Τότε θ' αγγίξω το δέρμα σου και θα μπορέσω να σε ρωτήσω
για όλες τις αλήθειες που γνωρίζεις.


Los idiomas comunes, Hiperión, Madrid 2010

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

Ένας ύποπτος πολίτης, της Λάουρα Κασιέγες

(μετάφρ.: nathalie)



Στην κάρτα εισόδου στη χώρα έγραψε:

- Ένα όνομα κι επίθετα.
- Μια ηλικία στην τύχη.
- Εργασία: "λοιπόν εξαρτάται".
- Προορισμός και καταγωγή: (εδώ έμεινε να σκέφτεται).

Δε θα δήλωνε τίποτα από αυτά που φέρει στα χέρια του.

Στην υπηκοότητα έβαλε όχι.

Στο κίνητρο του ταξιδιού, "από έρωτα".



Los idiomas comunes, Hiperión, Madrid 2010

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

Πάμε να κάνουμε γενική καθαριότητα, της Αμάλια Μπαουτίστα

(μετάφρ.: nathalie)




Πάμε να κάνουμε γενική καθαριότητα
και πάμε να πετάξουμε όλα τα πράγματα
που δε μας χρειάζονται σε τίποτα, τούτα
τα πράγματα που δε χρησιμοποιούμε πια, τούτα
τα άλλα που δεν κάνουν άλλο απ'το να πιάνουν σκόνη,
αυτά που αποφεύγουμε να βρίσκουμε γιατί
μας φέρνουν πιο πικρές αναμνήσεις,
αυτά που μας βλάπτουν, καταλαμβάνουν χώρο
ή δε θέλαμε ποτέ να έχουμε κοντά μας.
Πάμε να κάνουμε γενική καθαριότητα
ή, ακόμα καλύτερα, μετακόμιση
που να μας επιτρέψει να εγκαταλείψουμε τα πράγματα
δίχως να τα αγγίξουμε καν, δίχως να λερωθούμε,
αφήνοντάς τα εκεί που πάντα βρίσκονταν'
πάμε να φύγουμε εμείς, ζωή μου,
για ν' αρχίσουμε να συσσωρεύουμε εκ νέου.
Ή πάμε να βάλουμε φωτιά σε όλα
και να μείνουμε ήρεμοι, με τούτη την εικόνα
από τις στάχτες του κόσμου μπροστά στα μάτια μας
και με την καρδιά ακατοίκητη.

Πηγή

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Ημερολόγιο, της Κριστίνα Πέρι Ρόσσι

(μετάφρ.: nathalie)



Δεν γνωρίζει την τέχνη της ναυσιπλοΐας
όποιος δεν έχει κωπηλατήσει στην κοιλιά
κάποιας γυναίκας, έχοντας τραβήξει σ' αυτή κουπί,
ναυαγήσει,
κι επιζήσει σε κάποια από τις παραλίες της.

Lingüística general, 1979
Πηγή

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Από το Χριστό στη μπουρζουαζία, του Ζιλ Ντελέζ

(μετάφραση από την ισπανική μετάφραση της Artillería inmanente: nathalie)
Για την κυρία Davy1

Διακηρύσσεται η χρεωκοπία του Πνεύματος στον νεωτερικό κόσμο, και αναθεματίζεται η έλευση του υλισμού. Σε αυτό το σημείο ειδικά, ίσως υπάρχει κάποια παρανόηση. Αυτό που επιζητάται να ειπωθεί είναι ότι, τη σήμερον ημέρα, πολλοί άνθρωποι δεν πιστεύουν στην προηγούμενη ζωή` έχει πάψει να είναι επικερδής. Αλλά δεν πρόκειται για κάποια καινοτομία. Ο 17ος αιώνας, ο αριστοκρατικός, έζησε με την ιδέα πως η πνευματική ζωή δεν είναι παρά το σώμα, η ταύτιση με το σώμα` και πως, αντιθέτως, οι καλοί τρόποι και η ειλικρίνεια συνίστανται στο να κάνουν το σώμα αντικείμενο.
 Είναι για τελείως διαφορετικούς λόγους, αναμφιβόλως, που το εσωτερικό υποτιμάται τη σήμερον ημέρα. Σκέφτομαι αρχικά την επαναστατική συνείδηση στους κόλπους ενός βιομηχανικού και τεχνικού κόσμου. Όσο μεγαλύτερη γίνεται η εξουσία αυτού του τεχνικού κόσμου, τόσο περισσότερο μοιάζει να αδειάζει την ανθρωπότητα, σαν κοτόπουλο, οποιασδήποτε εσωτερικής ζωής, συρρικνώνοντάς τη σε μια απόλυτη εξωτερικότητα. Είναι γνωστές οι διάσημες καρικατούρες όπως: είναι αυτός ο μοχλός, και δίνεται όπως πρέπει να είναι γυρισμένος στα δεξιά. Όπως και να έχει, το πρόβλημα είναι πιο σύνθετο, και η βίδα μιας μηχανής μετατρέπεται εύκολα στο σύμβολο της σοβαρότητας. Μήπως δεν υπάρχει καμιά πνευματική ζωή στο περιθώριο της εσωτερικής ζωής; Σ' αυτόν τον κόσμο, τον καθαρά αντικειμενικό, όπου ο εργάτης δουλεύει με συναδέλφους, μπορεί να αναδυθεί ο Ηγέτης, ο Επικεφαλής. Ο ηγέτης είναι εκείνος που φανερώνει έναν εφικτό κόσμο, όπου, για παράδειγμα, ο εργάτης δεν θα δούλευε πια για αφεντικά. Αλλά ο κόσμος αυτός, φανερωμένος έτσι, διατηρείται εξωτερικός, όχι λιγότερο εξωτερικός από τον πρώτο κόσμο στον οποίο γεννήθηκε. Τόσο πολύ, που ο πρώτος αντικειμενικός κόσμος περικλείει εντός του την αρχή της ίδιας του της άρνησης, δίχως αναφορά σε καμιά εσωτερικότητα. Ο ηγέτης είναι εκείνος που προσφέρει φιλία, όχι αγάπη, φιλία εντός μιας ομάδας. Αφού η φιλία, η ομάδα, αποτελείται από την πραγματοποίηση τούτου του εφικτού εξωτερικού κόσμου που ο ηγέτης φανέρωσε. Τεχνική φιλία, αν θέλετε. Τεχνική αποκαλείται μια σχέση μέσων για ένα σκοπό` αλλά όσο περισσότερο επιβεβαιώνεται, τόσο περισσότερο επιβεβαιώνεται ο καθαυτό σκοπός και μόνον αυτός. Και το επαναστατικό πνεύμα μας προτείνει ένα σκοπό που οφείλει να πραγματοποιηθεί με τη δύναμη και τον αριθμό των συντρόφων της ομάδας. Δεν διακηρύσσουμε υπερβολικά γρήγορα πως εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ηθική όπου ο σκοπός δικαιολογεί τα μέσα. Αυτό θα ισοδυναμούσε με τη μεταφορά του πνεύματος της εξωτερικότητας στο σχέδιο της εσωτερικής ζωής. Αυτό που πια δεν έχει νόημα είναι η ίδια η αντίληψη για τα μέσα. Δεν είναι σε εμάς που πρέπει να κάνουμε την επανάσταση, είναι στο εξωτερικό` κι αν την κάνουμε σε εμάς, θα ήταν μόνο ένα μέσο για να μην την κάνουμε έξω2. Κατά τ' άλλα, αυτό δεν εμποδίζει την επαναστατική φιλία να είναι στην ουσία αυτοθυσία. Αλλά εδώ η θυσία δεν τείνει προς μια εσωτερική μεταμόρφωση: η θυσία είναι το πιθανό τίμημα που πρέπει να πληρωθεί για την αντικατάσταση των κόσμων. Η Ομάδα εγείρεται πάντα ενάντια σε κάποιον, ενάντια σε κάτι. Μιλάμε για μία επανάσταση σε πράξη.
Αυτά θα ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά αν το πρόβλημά μας ήταν να χαρακτηρίσουμε την επαναστατική συνείδηση. Αλλά πρόκειται για κάτι άλλο. Και δεν είναι μόνο στο επαναστατικό σχέδιο που πτωχεύει η εσωτερική ζωή, είναι επίσης σε άλλα σχέδια, πιο ατομικά, εκ φύσεως λιγότερο ανοικτά στην εξωτερικότητα. Γιατί η εσωτερική ζωή δεν μπορεί τόσο συχνά να ανακαλεστεί δίχως να σύρει μαζί της την εικόνα τεράστιων, μαλακών λουλουδιών, σάλιων και βορβορυγμών, ιδρωμένων χεριών, λευκών και αόριστα γυμνών προνυμφών; Μέχρι του σημείου που αυτές οι εικόνες αρχίζουν να φθείρονται. Συνοψίζοντας, η εσωτερική ζωή προσβάλλεται, γίνεται αντιληπτή αποκλειστικά με τη μορφή υγρασιών. 
  «Μάταια θ' αναζητούσαμε όπως ο Αμιέλ, όπως ένα παιδί που φιλάει τους ώμους του, τα χάδια και τις θωπείες της ιδιωτικής μας ζωής, δεδομένου ότι τελικά όλα βρίσκονται εκτός, όλα, συμπεριλαμβανομένων ημών των ιδίων: έξω, στον κόσμο, ανάμεσα στους άλλους. Κι εγώ δεν ξέρω σε ποια υποχώρηση είναι που μας ανακαλύπτουμε: είναι πάνω στο δρόμο, εν μέσω του πλήθους, πράγματα ανάμεσα σε πράγματα, άνθρωπος μεταξύ των ανθρώπων».3
Μήπως υπάρχει για κάποιους μια νέα πίστη;

Ότι το Ευαγγέλιο έχει μερικώς αυτήν την πλευρά της εξωτερικότητας, είναι βέβαιο. Αρκεί να σκεφτούμε τα θαύματα. Κι επίσης: «Μην πιστέψετε πως έχω έρθει για να φέρω την ειρήνη, μα για να φέρω το σπαθί. Κι αυτός που δεν παίρνει το σταυρό του και δεν με ακολουθεί, δεν είναι άξιος εμού. Όποιος διατηρήσει τη ζωή του, θα τη χάσει».4 Οι λέξεις αυτές αναφέρονται σ' έναν κόσμο εξωτερικότητας. Ο Χριστός είναι ο Ηγέτης που μας αποκαλύπτει έναν εφικτό εξωτερικό κόσμο και μας προσφέρει τη φιλία του. Η παρουσία του εκκολάπτεται λιγότερο στην ιδιωτική ζωή των καρδιών απ' ότι σε αυτήν που επιβάλλεται στον κυρίαρχο δρόμο, στην καμπή ενός δρόμου, στους αγρούς, από την ξαφνική αποκάλυψη ενός εφικτού κόσμου. Ο άνθρωπος στην ιδιωτική του ζωή είναι ανίκανος ν' ανακαλύψει την εσωτερική του σχέση με το Θεό. Αλλά αυτή είναι μια επικίνδυνη λέξη. Ο Χριστός μας αποκαλύπτει έναν εξωτερικό κόσμο, αλλά ο εξωτερικός αυτός κόσμος δεν είναι ένας κόσμος κοινωνικός, ιστορικός, εντοπισμένος` είναι η δική μας καθαυτό εσωτερική ζωή. Το παράδοξο του Ευαγγελίου είναι, με αφηρημένους όρους, η εξωτερικότητα μιας εσωτερικότητας.
 Το παρόν στο Ευαγγέλιο φέρει τόσο την κακή όσο και την καλή είδηση, και η μία δεν υπάρχει δίχως την άλλη. Ο χριστιανισμός έφερε μαζί του τον διαχωρισμό της Φύσης και του Πνεύματος. Ίσως να ειπωθεί πως στους καιρούς των αρχαίων Ελλήνων η ένωση δεν υπήρχε ακόμη. Μικρή σημασία έχει. Η ταυτοσημία της Φύσης και του Πνεύματος υπάρχει ως νοσταλγία στην νεωτερική συνείδηση' είτε ορίζεται αναφερόμενη στην αρχαία Ελλάδα, σ' ένα κράτος που προϋπήρχε του προπατορικού αμαρτήματος είτε, αν σε κάποιον αρέσει η ψυχανάλυση, σ' ένα κράτος που προηγείται του τραυματισμού της γέννησης, και πάλι τούτο μικρή σημασία έχει. Υπήρξε κάποτε μια ένωση της Φύσης και του Πνεύματος, και η ένωση αυτή σχημάτιζε έναν εξωτερικό κόσμο. Η φύση ήταν πνεύμα, και το πνεύμα φύση` το υποκείμενο δεν παρενέβαινε, εκτός κι εάν επρόκειτο για συντελεστή σφάλματος. Ο χριστιανισμός υποκειμενοποίησε τη φύση στη μορφή του σώματος και της φυσικής ζωής όπου η αμαρτία δαγκώνει, κι από την άλλη υποκειμενοποίησε το πνεύμα στη μορφή της πνευματικής «ζωής». Αλλά η χριστιανική συνείδηση είναι τόσο διαμελισμένη που δεν μπορεί να κρατήσει σφιχτά εντός της τη σχέση της φυσικής ζωής με την πνευματική ζωή. Και γι'αυτό, η αθλιότητα αυτής της συνείδησης είναι τέτοια που, προκειμένου να εγκαθιδρυθεί μια συγκεκριμένη ενότητα του σώματος και του πνεύματος, της χρειάζεται να δει έξω από αυτήν, εξωτερικά, την ίδια της την εσωτερικότητα. Τέτοια είναι η αναγκαιότητα ενός Μεσάζοντα που θα φέρει το νέο καλό. Το Ευαγγέλιο είναι η εξωτερικότητα μιας εσωτερικότητας` κι αυτό το παράδοξο εκφράζεται ουσιαστικά στην έννοια της παραβολής. Ο χριστιανός κρατά σφιχτά εντός του το διαχωρισμό της φυσικής και της πνευματικής ζωής` και την ένωση των δύο ζωών στη μορφή της εσωτερικής ζωής, που κρατιέται σφιχτά μόνο απ' έξω. Η παράδοξη εργασία του αποτελείται από την εσωτερίκευση της εσωτερικής ζωής. Εσωτερίκευση του Χριστού.
 Με μια πρώτη ματιά, η χριστιανική αντίθεση ανάμεσα στη Φύση και το Πνεύμα φαίνεται να είναι πολύ διαφορετική από την αστική αντίθεση ανάμεσα στην ιδιωτική ζωή και το Κράτος. Κι εντούτοις δεν είναι. Η μπουρζουαζία έχει καταφέρει να εσωτερικεύσει την εσωτερική ζωή ως μεσολάβηση της φύσης και του πνεύματος. Η Φύση, μετατρεπόμενη σε ιδιωτική ζωή, έχει πνευματοποιηθεί με τη μορφή της οικογένειας ή του καλού χαρακτήρα [bonne nature, lit. καλής φύσεως]` και το Πνεύμα, μετατρεπόμενο σε Κράτος, έχει φυσικοποιηθεί με τη μορφή της πατρίδας, αυτό, δίχως επιπλέον αυτό να  έρχεται σε αντίφαση με το φιλελευθερισμό και τον αστικό πασιφισμό. Πώς παρήχθη όλο αυτό; Θα το δούμε αργότερα. Αλλά το σημαντικό είναι πως η μπουρζουαζία ορίζεται πρώτα απ' όλα από την εσωτερική ζωή και την προτεραιότητα του υποκειμένου. Θα μας άρεσε να επικαλεστούμε τα πιο απλά κι ακόμη τα πιο παιδαριώδη παραδείγματα. Υπάρχει μπουρζουαζία αφ' ης στιγμής υπάρχει υπαγωγή του εξωτερικού σε μια εσωτερική τάξη, σε μια τελετή. Ο μύθος διηγείται πως ο αστός, χωρίς να έχει σημασία η στιγμή, δεν βγαίνει χωρίς λευκό κολάρο και μπόουλερ. Η ζέστη δεν είναι πια αυτό που εκφράζει κανείς διαμέσου μιας σχεδόν-γύμνιας του σώματος, τουλάχιστος διαμέσου των ελαφριών ρούχων, αλλά είναι εκείνο στο οποίο κανείς προβάλλει ένα νόημα. Κι αυτό το νόημα είναι: «Παρά το οποίο… Τέτοια είναι η Τάξη. Βολεύω τα χαρτιά μου και τοποθετώ την πένα μου στα δεξιά. Ξέρω πως, όταν θελήσω να γράψω, πρέπει απλά να τεντώσω το μπράτσο μου λίγο προς τα δεξιά». Η τάξη υπερβαίνει το χρόνο` κι ο αστός το ξέρει καλά. Θα ήταν ενδιαφέρον να επιδείξουμε, για παράδειγμα, ότι η κλασική θεωρία της αντίληψης του 19ου αιώνα είναι τόσο αστική: δεν αντιλαμβάνεται πέρα από αυτό που είναι γνωστό και κάθε αντίληψη είναι μια ερμηνεία, κλπ.).5
Η μπουρζουαζία είναι προπαντώς εσωτερικευμένη εσωτερική ζωή, δηλαδή, μεσολάβηση της ιδιωτικής ζωής και του Κράτους. Αλλά απ' αυτά τα δύο άκρα, το ένα δεν τρέμει λιγότερο το άλλο. Είναι ο διάσημος αγώνας ενάντια στα δύο μέτωπα. Το φάσμα τους είναι εκείνο της μέσης οδού. Μισεί τις υπερβολές μιας ιδιωτικής ζωής υπερβολικά ατομικιστικής, μιας ρομαντικής φύσης` η αστική θέση ως προς τα σεξουαλικά προβλήματα το αποδεικνύει με επαρκή τρόπο. Αλλά δεν τρέμει λιγότερο το Κράτος που, στο μέτρο που συστήνεται στην εσωτερική ζωή δίχως να έχει την εμφάνιση και την δικαιολογία μιας απειλούμενης Πατρίδας, είναι πια, με τη σειρά του, αποκλειστικά μια καθαρή φύση, μια καθαρή δύναμη. Αρκεί να σκεφτούμε εδώ τους φυσιοκράτες του 18ου αιώνα. Κι επίσης τους σοσιαλιστές του 19ου, και το πνεύμα του 1848. Ο Ρενουβιέ, για παράδειγμα, ήθελε τις ελεύθερες ενώσεις, δηλαδή, «μια πίστωση οργανωμένη από το Κράτος υπέρ των ελεύθερα σχηματισμένων ενώσεων», κι απαιτούσε, ως θεμελιώδεις εγγυήσεις, το δικαίωμα στην ιδιοκτησία και το δικαίωμα στο κέρδος. Το πεδίο της μπουρζουαζίας είναι εκείνο του ουμανισμού, προφανώς ήρεμου, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Το αστικό Άτομο είναι ουσιαστική μεσολάβηση` ορίζεται τυπικά από την ισότητα και την αμοιβαιότητα, υλικά της εσωτερικής ζωής. Ως προς το ότι η τυπική ισότητα ουσιαστικά απορρίπτεται, δεν υπάρχει εδώ κάποια αντίφαση στο βλέμμα του αστού, ούτε λόγος για να κάνει επανάσταση. Ο αστός παραμένει συνεκτικός. Φαίνονται εδώ όλα όσα μπορεί να αντιπαραθέσει η αστική «ομάδα» στην επαναστατική ομάδα. Διότι αν η δεύτερη είναι πραγματικά ομάδα, η πρώτη κατά βάθος είναι ένα συμβόλαιο. Ουσιαστική μεσολάβηση; Οι φιλόσοφοι έχουν δώσει ένα όνομα στη μεσολάβηση της φύσης και του πνεύματος: εκείνο της Αξίας. Αλλά εδώ πρόκειται για μία μεσολάβηση- ουσία, στο περιθώριο των άκρων. Με τον ίδιο τρόπο, η ουσιαστική αξία είναι το Έχειν. Όταν οι φυσιοκράτες μιλούν για φύση, μιλούν για έχειν. Η ιδιοκτησία είναι ένα φυσικό δικαίωμα. Ο 18ος αιώνας πίστεψε μετά χαράς πως ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα, μα πως έχει` έχει εντυπώσεις, και μέσω αυτού αποκτά: τα πάντα λαμβάνονται. Κι αν ο αστός έχει την επιθυμία του έχειν, παραμένει αντιθέτως αναίσθητος στην επιθυμία του είναι, όπου, με το πεπειραμένο μάτι του, εύκολα βλέπει τα ίχνη του ρομαντισμού και την αχάριστη εποχή. (Τούτη η αχάριστη εποχή είναι η μεγάλη του ανησυχία` γιατί ο αστός έχει μια οικογένεια` ζει πάνω στις ιδιοκτησίες τους. Από την εσωτερική ζωή μέχρι τη ζωή του εσωτερικού, δεν υπάρχει πάνω από ένα βήμα, μια λέξη).
Προκειμένου να μπορεί να θεσπιστεί μια μεσολάβηση ανάμεσα στην ιδιωτική ζωή και το Κράτος, συνεχίζει να είναι απαραίτητο αυτό που δεν μπορεί κανείς να πει: τούτο το Κράτος είμαι εγώ. Το Κράτος θα συνεχίσει να είναι ένα υποκείμενο βέβαια, αλλά ένα απρόσωπο υποκείμενο. Η κατάσταση της μπουρζουαζίας πριν το 1789 ήταν παράδοξη: είχε μια ιδιωτική ζωή, είχε τη μεσολάβηση της ιδιωτικής ζωής και του Κράτους, και δεν είχε κανένα Κράτος. Το Κράτος δεν ήταν ένα απρόσωπο υποκείμενο` και για να συγκροτηθεί χρειαζόταν την επανάσταση. Αλλά αυτή η καθαυτό συγκρότηση δεν ίδρυε τη δυνατότητα μιας άλλης μεσολάβησης; Αυτής του Χρήματος. Το Έχειν ως χρήμα, όχι πια ως ιδιοκτησία. Κι αυτή η νέα μεσολάβηση δεν είναι ουσιοποιημένη` αντιθέτως, είναι ρευστή. Ενώ η ιδιοκτησία των δύο άκρων (ιδιωτική ζωή και Κράτος) βρισκόταν στη σκιά, το χρήμα αντιθέτως θεσπίζει μια επαφή ανάμεσά τους, διαμέσου της οποίας το Κράτος διαλύεται και εξαπλώνεται στα χέρια των πλούσιων ιδιωτικών υποκειμένων, κι αυτά τα ιδιωτικά υποκείμενα προσχωρούν στην εξουσία. Εξού και η απειλή και ο κίνδυνος. Η μπουρζουαζία των επιχειρηματιών αντικατέστησε την μπουρζουαζία της ιδιοκτησίας. Αυτός είναι ο διάσημος καπιταλισμός. Το χρήμα αρνείται την ίδια του την ουσία, σταθεροποιείται δίνοντας την εξουσία στους καπιταλιστές, αποκαθιστώντας μια προσωπική μορφή εξουσίας, εν ολίγοις, εγκαταλείποντας το ρόλο του της μεσολάβησης, την αναφορά του στην εσωτερική ζωή και στο εσωτερικό. Κι αν οι κομμουνιστές αρνούνται την μπουρζουαζία, αν θέλουν μια εξουσία πραγματικά απρόσωπη, όπου για παράδειγμα δεν θα υπάρχουν αφέντες, είναι εν πρώτοις γιατί η μπουρζουαζία η ίδια το αρνείται. Γι' αυτό, είναι φυσικό όταν οι κομμουνιστές μιλούν για την μπουρζουαζία, και συχνά μιλούν γι' αυτήν, να μην ξέρουν για τι ακριβώς μιλάνε.
Ας επικαλεστούμε μια πιο μικρή υπόθεση: είναι αρκετά γνωστό πως ο αστός διαπράττει πολλές απάτες. Εντούτοις, καταλήγει άχρηστη η επίκληση στην φορολογική υπηρεσία. Απλώς, στον αστό αρέσει να διασχίζει το δρόμο στη μέση και να βγαίνει από την είσοδο. Όλα έχουν κάποιο νόημα. Αλλά εδώ, δύο ακραίες υποθέσεις πρέπει να εξαιρεθούν: 1) ο αστός θα πρόβαλλε πάνω στην είσοδο το νόημα «έξοδος», σκεπτόμενος πως είναι καλύτερα έτσι` 2) η είσοδος θα διατηρούσε το νόημά της, και ο αστός θα έβαζε σε μια μεριά, σε μια κίνηση απείθειας, το νόημα έξοδος. Στην πραγματικότητα, το νόμιμο νόημα είναι αναγνωρίσιμο, αλλά είναι μπλεγμένο, ενσωματωμένο στο σχήμα του «Παρά το οποίο…». Η Είσοδος είναι τούτο παρά το ότι εγώ βγαίνω. Αλλά, τι σκοπό επιδιώκει έτσι ο αστός; Θα μπορούσε κανείς να πει πως η απάτη είναι το αντίθετο του πολέμου. Το Κράτος αφήνει στα χέρια του ιδιωτικού υποκειμένου μια φυγόκεντρο κίνηση, με τη μορφή της οικογένειας και της εταιρικής σχέσης` αλλά μέσω του πολέμου, είναι ικανό να το γυρίσει πίσω στον εαυτό του, να του υπενθυμίσει πως είναι στοιχειωδώς πολίτης χωρίς ιδιωτική ζωή. Σε αντίθετη κατεύθυνση, ο αστός έχει αφήσει στα χέρια της κοινωνικής πνευματικής Τάξης ένα φυγόκεντρο κίνημα, που εκδηλώνεται σ' αυτόν από το εξωτερικό με τη μορφή εισόδου, εξόδου, ποσών, δηλαδή που του επιστρέφει κατά πρόσωπο με τη μορφή της φύσης. Και η απάτη είναι μόνο η αντίδραση του αστού για να βεβαιωθεί πως το Κράτος ως απρόσωπο υποκείμενο «δεν είναι τόσο μακριά όσο τούτος…». Για να βεβαιωθεί, να ηρεμήσει ο ίδιος, για να δει... Δεν παίρνει κανείς την απάτη στα σοβαρά, κατά βάθος είναι σύμφωνος με το νόμο, είναι για να δει. Αλλά πάνω απ' όλα, είναι για να πάρει πιο σοβαρά, για να προσχωρήσει πιο ήρεμα στην κοινωνική και εθνική τάξη, για να βεβαιωθεί πως αυτή η τάξη αφορά βεβαίως την οικογένεια, και πως προβάλλεται από το υποκείμενο. Αν ο αστός διαπράττει απάτες, είναι για να βεβαιωθεί ότι είναι ελεύθερος, και ότι το Κράτος είναι «κάθε ένας απ' τους δικούς του». Κι ο αστός που έχει ηρεμήσει, γι' αυτό θα πάει στον πόλεμο, μιας και υπάρχουν πράγματα για τα οποία δεν αστειεύεται. Βλέπει κανείς έτσι με ποιον τρόπο η απάτη είναι μια ακόμη μεσολάβηση ανάμεσα στην ιδιωτική ζωή και το Κράτος. Είναι εκείνο που για το χριστιανό ονομάζεται απόδειξη, η ευαίσθητη εκδήλωση που απαιτούσε ο Πασκάλ. Μήτε μεταρρύθμιση, μήτε εξέγερση, η απάτη είναι αντιθέτως εξόντωση της αμφιβολίας.
 Όχι λιγότερο από την απάτη, και με τον ίδιο τρόπο, ο αστός ερμηνεύει με ένα τεράστιο τρόπο. Εντούτοις, όχι εξολοκλήρου με τον ίδιο τρόπο. Η απάτη είναι αρνητική, και διαμέσου της ο αστός σέρνει το Κράτος προς τον εαυτό του. Στην ερμηνεία του, θετική αντιθέτως, αυτός φτάνει ως το Κράτος. Ο αστός έχει μια προτίμηση για το μυστικό, για το παραλειπόμενο, για τη νύξη, του αρέσει να «ξεπερνά την εμφάνιση»` γιατί το ερμηνευμένο αντικείμενο διαιρείται ή, ακόμη καλύτερα εξαχνώνεται και ξεπερνιέται, την ίδια ώρα που ξεπερνιέται η εμφάνιση και παράλληλα, το υποκείμενο που ερμηνεύει μοιάζει να υπερβαίνεται επίσης το ίδιο, να εξαχνώνεται, να φτάνει σε μια υπεράνθρωπη διαύγεια. Ας κατευθυνθούμε σε μια πολιτική ερμηνεία αυτού. Ο Ζιλ Ρομέν σκέφτεται ότι το θαύμα της αστικής δημοκρατίας είναι ότι, από τα εκατομμύρια των παραλογισμών που πετάγονται από όλους εκείνους που έχουν πολιτική ζωή, για όλους αυτούς που λένε: Αν ήμουν εγώ..., αναφύεται κι εκσφενδονίζεται τελικά μια συνεκτική κι έγκυρη κατεύθυνση για τη χώρα. Και με μια γενικότερη έννοια έχει δίκιο, ολοφάνερα, ενάντια στον Α. Φρανς που έλεγε στο σοσιαλιστή Bissolo: «Μια ηλιθιότητα που έχει επαναληφθεί από 36 εκατομμύρια στόματα, δεν παύει να είναι μια ηλιθιότητα». Δεδομένου ότι σπάνια είναι η ίδια ηλιθιότητα αυτή που επαναλαμβάνεται στη δημοκρατία.6
Στο μέτρο που η μπουρζουαζία εσωτερικεύει την εσωτερική ζωή και το Χριστό τον ίδιο, αυτή το κάνει με τη μορφή της ιδιοκτησίας, του χρήματος, του έχειν` όλα αυτά που ο Χριστός μισούσε και που είχε έρθει για να πολεμήσει, για να τ' αντικαταστήσει με το είναι. Γι' αυτό, το παράδοξο του Ευαγγελίου, ως εξωτερικότητα μιας εσωτερικότητας, είναι αυτό που συνεχίζει. Αλλά, μπορούμε να εξάγουμε πια αυτό το συμπέρασμα; Λόγω του ότι με κανέναν τρόπο δεν έχουμε επιδείξει πώς η χριστιανική αντίδραση ανάμεσα στη Φύση και το Πνεύμα μεταμορφωνόταν σε αστική αντίθεση ανάμεσα στην ιδιωτική ζωή και το Κράτος.
 Σε σχέση με την αστική αντίθεση, μιλήσαμε γύρω από την ερμηνεία. Επίσης, υπάρχει μια ερμηνεία με τελείως άλλου τύπου εμφάνιση, θρησκευτικού. Ο ερμηνευτής αποκαλείται τότε προφήτης. Ο Χριστός είπε «Σου είπαν ότι... Κι εγώ σας λέω…», «Όντως σας το λέω». Εν τέλει, μια τρίτη ερμηνεία, η επιστήμη, απαντά σε μια νέα αντίθεση, αυτή τη φορά ανάμεσα στην πραγματικότητα και την αλήθεια. Πραγματικότητα των ευαίσθητων ποιοτήτων και αλήθεια των αντικειμένων σκέψης: η ζέστη είναι κίνηση.
 Έτσι που εδώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια τριπλή αντίθεση: 1) την επιστημονική αντίθεση, ανάμεσα στο πραγματικό ευαίσθητο αντικείμενο και το αντικείμενο της σκέψης, αντίθεση εξωτερικότητας` 2) τη θρησκευτική αντίθεση της εσωτερικότητας, ανάμεσα στο ενσώματο και αμαρτωλό υποκείμενο και το πνευματικό υποκείμενο` 3) την πολιτική αντίθεση, ανάμεσα στο ιδιωτικό υποκείμενο και το απρόσωπο υποκείμενο ή το Κράτος. Κι αν στην πρώτη αντίθεση τίποτα δεν είναι προσωπικό, κι αν στη δεύτερη όλα είναι προσωπικά, η τρίτη είναι η πιο αναλλοίωτη ανάμεσα στο προσωπικό και το απρόσωπο. Γι' αυτό, το ιδιωτικό υποκείμενο θα καθοριστεί απρόσωπα από το Κράτος, θα οριστεί εν κενώ, αρνητικά, ως εκείνο που δραπετεύει απ' το Κράτος, και το Κράτος, εντούτοις, κυβερνά [règle]. Κατά συνέπεια, εγκατεστημένο στον τομέα του διαμεσολαβητή, το άτομο των ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είναι ανταλλάξιμο` κι εντός αυτού καθαυτού του τομέα, θα βρεθεί η αντίθεση της μορφής και της ύλης.
 Από την άλλη πλευρά, η πολιτική μεσολάβηση είναι τόσο πιο ασταθής, μιας και ιδρύεται σε μια μονογραμμική προοδευτική ανάπτυξη της ιδιωτικής ζωής, της οικογένειας και των επιχειρηματικών σχέσεων και του Κράτους. Το οποίο είναι τελείως ψεύτικο. Εντούτοις, οι άλλες ερμηνείες δεν είναι ικανές να μειώσουν τις αντίστοιχες αντιθέσεις. Κάτω από τη θρησκευτική αντίθεση, θα αναγνωριστεί η δυϊκότητα ανάμεσα στο Διάβολο και το Θεό. Δίχως αμφιβολία, ο Χριστός έγινε άνθρωπος για να μας σώσει από το Διάβοκο. Αλλά έχουμε δει ότι αυτή η σωτηρία, διαμέσου της εσωτερικής ζωής, ήταν πάντα έξω από εμάς, στο εξωτερικό. Το ίδιο και η υπόθεση, τέλος, για την επιστημονική αντίθεση «στην πραγματικότητα — στ' αλήθεια»` θα αλλάξουν οι όροι μάταια («φαινομενικά — αληθινά», θα ειπωθεί), αυτό που δεν θα εξηγηθεί είναι η εν λόγω φαινομενικότητα.
Πώς περνά κανείς από την επιστημονική αντίθεση στη θρησκευτική αντίθεση;  Όλη η φιλοσοφία του Μαλμπράνς είναι μια απάντηση σ' αυτήν την ερώτηση, με την έννοια του ότι αντικαθιστά την τάξη των σχέσεων μεγαλείου με την τάξη των σχέσεων τελειότητας, κι επίσης, την προφανή αταξία των πραγμάτων με την αταξία της ψυχής και της αμαρτίας.
Μένει να επιδείξουμε την ταυτότητα της θρησκευτικής αντίθεσης και της πολιτικής αντίθεσης. Ή τουλάχιστον το μετασχηματισμό του ζεύγους φυσική ζωή- πνευματική ζωή, στο ζεύγος ιδιωτική ζωή- Κράτος. Ωστόσο, μοιάζει να υπάρχει μια συγκεκριμένη ρήξη ανάμεσα στην πνευματική ζωή στο Θεό και στο Κράτος, εκείνη, κατά βάθος, του πνευματικού και του προσωρινού. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Η θρησκευτική Αλήθεια είναι άλλης τάξεως. «Από το Ευαγγέλιο —μπόρεσε να ειπωθεί— ποτέ δεν πρόκειται να συναχθεί κάποια τεχνολογία` το Ευαγγέλιο δεν έρχεται να σώσει τον κόσμο, έρχεται να μας σώσει από τον κόσμο». Βεβαίως, ο Χριστός είναι η μεσολάβηση της Φύσης και του Πνεύματος, κι αυτή η μεσολάβηση, αυτή η αποκάλυψη μέσω του Χριστού, εγκαθιδρύεται ανάμεσα στους δύο όρους` αλλά τα καλά νέα που μας προτείνει είναι σχετικά με τον κόσμο, αναφέρεται σε τούτο το κομμάτι του κόσμου, το αποκαλούμενο ανθρώπινη φύση, όπου η αμαρτία δαγκώνει. Το Ευαγγέλιο δεν καταλαμβάνεται από το πολιτικό και το κοινωνικό, με την έννοια του ότι το κοινωνικό θ' ανακινούσε συγκεκριμένα προβλήματα` όλα οδηγούν στη δυνατότητα της αμαρτίας και τη δυνατότητα της σωτηρίας του ανθρώπου από την αμαρτία. Η χριστιανική εσωτερική ζωή τείνει εξολοκλήρου προς μια εσωτερική πνευματική ζωή` μ' αυτήν την έννοια, την πολύ ιδιαίτερη, είναι που μπορεί να μιλάει κανείς για κάποια χριστιανική «αδιαφορία». Αλλά, αντιθέτως, το Κράτος παριστάνει πως έχει όλο τον άνθρωπο εξολοκλήρου, μειώνει εξολοκλήρου τον άνθρωπο σε πολίτη. Ανάμεσα στη βούληση της εξουσίας του Κράτους επί του εσωτερικού ανθρώπου, και τη βούληση για αδιαφορία του εσωτερικού ανθρώπου σε σχέση με το Κράτος, γεννιέται η αντίθεση. Και το Κράτος θα καταδιώξει. Αλλά ο χριστιανός θα υποδεχτεί τους διωγμούς με χαρά. (Θα είναι μάρτυρας και θα εκλάβει το βάσανο ως κάποια εξάλειψη της αμαρτίας).
Με χαρά; Μα το κακό έγινε. Ο άνθρωπος μπορεί να είναι άθεος, δεν θα συνεχίσει να είναι λιγότερο χριστιανός, πια δεν έχουμε επιλογή` θα αντιτεθεί ο ιδιώτης άνθρωπος στο Κράτος. Ο εσωτερικός άνθρωπος, γλυκός και αδιάφορος μάρτυρας, τούτο που δίχως αμφιβολία είναι η χειρότερη των εξεγέρσεων, θα μετατραπεί στον ιδιωτικό, κακόκεφο, ανήσυχο για τα δικαιώματά του άνθρωπο και μόνο στην ανησυχία του αυτή, θα θελήσει να επικαλεστεί το Λόγο.
«Ο άνθρωπος του σήμερα απανθρωποποιείται γρήγορα, γιατί παύει να πιστεύει σε ανορθολογικά και άμεσα δικαιώματα ενάντια στο Κράτος. Η αίσθηση της εξέγερσης χάνεται, εξαχνώνεται, τι ειρωνία, σε μουρμουρητά... επεκτείνεται σαν το κακό χιούμορ».6 Πρόκειται για μια εκκοσμίκευση της Εκκλησίας. Αλλά δεν πρέπει να μπερδευόμαστε ως προς αυτό, η εκκοσμίκευση αυτή είναι διπλή: 1) η εσωτερική χριστιανική ζωή, που έχει αποκαλυφθεί από το Χριστό, ήταν η παρόρμηση του ανθρώπου ενάντια στη φύση, η παρόρμησή του προς το Πνεύμα. Αλλά χάνει την έντασή της προς την πνευματική ζωή στο Θεό, στον ίδιο βαθμό που χάνει την ανορθολογική  και άμεση «αδιαφορία» της προς το Κράτος` και με την έννοια ότι πια δεν υπερβαίνεται, εξελίσσεται από τη χριστιανική ταπεινότητα στην κλειστή στον εαυτό της αντίθεση. Έτσι που η χριστιανική πνευματική ζωή είναι πια αποκλειστικά μια αστική φύση. Αλλά η νέα αυτή φύση έχει διατηρήσει κάτι από την επαφή της με το Πνεύμα` και αν με το να μιλάμε για την μπουρζουαζία υποδεικνύαμε ότι η φύση με τη μορφή της ιδιωτικής ζωής έχει γίνει πνευματική κι έχει γίνει καλός χαρακτήρας, τώρα το καταλαβαίνουμε, είναι γιατί το χριστιανικό Πνεύμα έχει φυσικοποιηθεί. 2) Αλλά, τι άδειο τόπο κατέλαβε κι ερήμωσε το πνεύμα; Το Πνεύμα μετατρέπεται σε εκείνο για το οποίο αδιαφορούσε. Εκείνο που θεωρούσε ως τον κόσμο κι εκείνο για το οποίο δεν ενδιαφερόταν, πέρα από το να το συρρικνώσει στη δυνατότητα της αμαρτίας. Εκείνο το ίδιο που μπόρεσε να εξασκήσει σε αυτό μια δράση με δύναμη. Το Πνεύμα μετατρέπεται στο Κράτος. Ο Θεός μετατρέπεται σε ένα απρόσωπο υποκείμενο` και στο Κοινωνικό Συμβόλαιο, μια αριστοτεχνική προσπάθεια μείωσης του εσωτερικού ανθρώπου σε πολίτη, η γενική βούληση έχει όλα τα χαρακτηριστικά του θείου.

* * *

Δεν είναι μια τυχαία σχέση αυτή που συνδέει το Χριστιανισμό και τη Μπουρζουαζία.


1 Μαρί- Μαντλέν Νταβύ (1903-1999), φιλόσοφος και θεολόγος, κοντά στον εσωτερισμό που ο Ντελέζ γνωρίζει ίσως στο Quai de la Mégisserie, στο σαλόνι του καθολικού, περσοναλιστή συγγραφέα Μαρσέλ Μωρέ (1887-1969), όπου μαζεύονταν μεγάλες φιγούρες της διανόησης (εκεί διασταυρώνονται, μεταξύ άλλων, ο Ζαν Βαλ, ο Μωρίς ντε Γκαντιγιάκ, ο Ζακ Λακάν, ο Ζαν Γκρενιέ, ο Πιερ Κλοσσοφσκί και οι νεαροί Μισέλ Μπουτόρ, Μισέλ Τουρνιέ και Ζιλ Ντελέζ). Για περισσότερες πληροφορίες για την M.-M. Davy, βλ. : www.europsy.org/pmmdavy/davymm.html.
2 Θα υπήρχε μια αντίθεση που θα ήταν εύκολο να καθιερωθεί ανάμεσα στην κυβέρνηση του Βισύ και στην κυβέρνηση του [Ντε] Γκωλ. Ο Βισύ επικαλούνταν τις τύψεις και την εσωτερική επανάσταση που ήταν απαραίτητη να έκανε κάθε Γάλλος για δικό του λογαριασμό` ωσάν η εσωτερική ζωή και η επανάσταση να ήταν συμβατές. Ξεκινήστε, λεγόταν, με τη μετάνοια` και θεσπίστηκε ένα είδος λατρείας της ενοχής. Η κυβέρνηση του [Ντε] Γκωλ, αντιθέτως, μας αποκαλύπτει ως ηγέτης, έναν εφικτό εξωτερικό κόσμο, στον οποίο η Γαλλία θα ήταν μεγάλη. Όσον αφορά τα μέσα για την εγγύηση τούτου του μεγαλείου, δεν είναι πρόβλημα. Κάποιοι θα δουν εδώ βερμπαλισμό. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει βερμπαλισμός, αλλά ακόμη χειρότερα: αντίφαση για το αν η τωρινή κυβέρνηση δεν είναι επαναστατική και με τα συγκεκριμένα επίσημα χαρακτηριστικά μιας επανάστασης δεν είναι μια λιγότερο αντιδραστική κυβέρνηση. Το οποίο, επιπλέον, είναι εφικτό (Δεκέμβριος του 1945).
3 Cf. Sartre, «Une idée fondamentale de la phénoménologie de Husserl : l’intentionnalité», 1η Ιανουαρίου του 1939, Situations I, Gallimard, 1947.
4 Ματθαίος 10:35-39
5 Σχετικά με την αστική Τάξη, το Έχειν και τη Γνώση βλ.το κεφαλαιώδες άρθρο του M. Groethuysen «L’Encyclopédie», στο Le Tableau de la littérature française– XVIIeXVIIIe siècles, Gallimard, 1939, σελ. 343-349.
6 Αναφορά στην υπόθεση Ντρέιφους.
7 M. de Rougemont, Journal d’un intellectuel en chômage, [Albin Michel, 1937].

Espace, núm. 1, 1946, pp. 93-106.

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

Η ήττα δεν μας φτάνει, του Πέδρο ντελ Πόθο

(μετάφρ.: nathalie/  για τον ένα χρόνο ασσόδυο)


        Χουάν Αντόνιο Μπερμούντεθ, Πέδρο ντελ Πόθο, Μανουέλ Φερνάντο Μαθίας στη Σεβίλλη

Η ήττα δεν μας φτάνει
όταν αυτή βρίσκεται στην κορυφή τη στεφανωμένη από χιόνι
εμείς κάνουμε καταδύσεις ανάμεσα σε νησιά και βαλτότοπους

αν διασχίζει τη στενή και εύφορη κοιλάδα
εμείς κρύβουμε τις λέξεις σε σπηλιές της ερήμου


η ήττα μας αναζητά κι εμείς
μασκαρεμένοι πυροτεχνήματα
γιορτάζουμε τη νίκη

Πηγή

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Ακούστε με φίλοι, του Μάρκος Άνα

(μετάφρ.: nathalie)

Ακούστε με φίλοι. Έχω δει
με τα μάτια νυσταγμένα
κάτι που θέλω να σας διηγηθώ.
Είναι ξημέρωμα. Ένας φυλακισμένος
απέναντί μου ξυπνάει.
Ανασηκώνεται πάνω σ' έναν αγκώνα
Στρίβει ένα τσιγάρο. Κάθεται.
Ενόσω καπνίζει έχει απών το
βλέμμα σαν κοιμισμένο το μέτωπο
(Ονειρεύεται τον άνεμο στο παράθυρο)
Πετάει το τσιγάρο. Γέρνει.
Βγάζει ένα κομμάτι ψωμί,
το τρώει αργά 
κι έπειτα... ξεσπά σε κλάμματα.
(Ίσως να μην έχει σημασία...
Εγώ σας το διηγούμαι)
Ξέρετε ήδη πως εμένα οι ταφόπλακες
με έχουν φθείρει ως τα κόκκαλα
της καρδιάς,
αλλά το να βλέπεις έναν άνθρωπο να κλαίει
είναι, πάντα, κάτι τρομερό.
Κι αυτός ο φυλακισμένος δεν είναι ένα δέντρο
που έχει κομματιαστεί. Παραμένει άθικτος.
Αλλά ξαφνικά έχει έρθει
κάθε τι "δικό του" στη συνάντησή του
αυτή τη γαλήνια νύχτα...
Με τον πόνο του στο στήθος μου
τον κοιτώ. Δεν μπορεί να με δει.
Τα μάτια του βρίσκονται πολύ μακριά.
Τα μάτια του κοντά, να κλαίνε
τόσο απαλά, τόσο βαθιά
που μόλις που θα κινηθούν ο αέρας
κι η σιωπή.
Ένας "συναγερμός" τον ταράζει.
(Tην αυλή
ακούγεται να διασχίζει η αλλαγή φρουράς).