Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2019

H καθαρή ζούγκλα, του Εσκάνταρ Αλχέετ

(μετάφρ.: nathalie)




Καθαρίζετε το δρόμο για να συναντιέστε
για να βλέπετε πιο πέρα απ' το επόμενο βήμα
και να νιώθετε ασφαλείς στην πρόβλεψη της πατημασιάς.

Γιατί οι πέτρες είναι πέτρες
μέχρι να τις ονομάσετε εμπόδιο
και τις χρησιμοποιήσετε σαν όπλο
και τις εκτοξεύσετε αδιάντροπα 
και περικλείσετε το μονοπάτι υπό το επίσημο χειροκρότημα
της ασφάλειας.

Εγώ, παρ' όλα αυτά,
πιστεύω μόνο στη ζούγκλα.


La risa fértil, Editorial Ya lo dijo Casimiro Parker, Madrid 2017

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2019

Βρώμικα ποιήματα αγάπης, του Ραφαέλ Καλέρο Πάλμα

(μετάφρ.: nathalie)



"Η ζωή είναι ασπρόμαυρη"
Αντόνιο Οριουέλα

Τις μικρές ώρες
άλλης μιας νύχτας που αρμενίζει
χωρίς σκοπό,
που έχει χάσει το Βορρά,
και συνεχίζεις εκεί,
βάζοντας φωτιά στη μοναξιά σου,
διεισδύοντας στην καρδιά
των σκοταδιών σου,
ρίχνοντας ασημένιες σφαίρες
ενάντια στους εφιάλτες σου,
γράφοντας βρώμικα
ποιήματα αγάπης,
όπως ένας χυδαίος Αμερικανός ποιητής
σε μια πανσιόν της κακιάς ώρας


alambre de espino, Editorial Alhulia, 2009


Τρίτη, 9 Ιουλίου 2019

Υψηλή ώρα της νύχτας, του Ρόκε Δάλτον

(μετάφρ.: nathalie)





Όταν μάθεις ότι έχω πεθάνει μην προφέρεις τ' όνομά μου
Γιατί θα σταματούσε ο θάνατος και η ανάπαυση
Η φωνή σου, η καμπάνα των πέντε αισθήσεων
Θα γινόταν ο αμυδρός φάρος που αναζήτησε η ομίχλη μου
Όταν μάθεις ότι έχω πεθάνει πες περίεργες συλλαβές
Πρόφερε λουλούδι, μέλισσα, δάκρυ, ψωμί, καταιγίδα
Μην αφήσεις τα χείλη σου να φέρουν τα δέκα γράμματά μου
Νυστάζω, έχω αγαπήσει, έχω κερδίσει τη σιωπή
Μην προφέρεις τ' όνομά μου όταν μάθεις ότι έχω πεθάνει
Απ' την σκοτεινή γη θα ερχόταν η φωνή σου
Μην προφέρεις τ' όνομά μου
Μην προφέρεις τ' όνομά μου
Όταν μάθεις ότι έχω πεθάνει μην προφέρεις τ' όνομά μου

Πηγή

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2019

Ρύζι, του Ραούλ Μανσίγια

(μετάφρ.: nathalie)



Μια χούφτα ρύζι είναι το μέτρο για τους μόνους.
Μια μύγα φέρνει βόλτες.
Κανείς δεν θα της στήσει παγίδα.
Αλκοόλ και φάρμακα για τον βουβαμό της πόλης.
Είναι η νύχτα και το υψηλό και πιο πέρα όπου έζησα και πιο πέρα
όπου έζησα επίσης και πιο πέρα.
Θα επιστρέψει η ευτυχία αυτό σίγουρα η πόλη θα είναι διαφορετική
δυο χούφτες ρύζι
αυτό είναι ευτυχία.

Πηγή

Τρίτη, 14 Μαΐου 2019

Να πάει ο ίδιος να δει μια σταλιά, του Ζιλ Ντελέζ


 (μετάφρ.: nathalie)




Όταν ο Μπουσκέ μιλάει για την αιώνια αλήθεια της πληγής, είναι το όνομα μιας ειδεχθούς προσωπικής πληγής που φέρει στο κορμί του. Όταν ο Φιτζέραλντ ή ο Λόουρυ μιλούν γι’ αυτή τη μεταφυσική, ασώματη ρωγμή, όταν βρίσκουν σ’ αυτή, συνάμα, τον τόπο και το εμπόδιο της σκέψης τους, το νόημα και το χωρίς νόημα, είναι γιατί  έχουν επιφέρει τη ρωγμή στο σώμα τους, μ’ όλα τα λίτρα αλκοόλ που έχουν πιει. Όταν ο Αρτώ μιλά για την αποσάθρωση της σκέψης σαν κάτι ουσιώδες και τυχαίο ταυτόχρονα, ριζοσπαστικής ανικανότητας και εντούτοις υψηλής ισχύος, είναι πια από τον πυθμένα της σχιζοφρένειας. Ο καθένας ρίσκαρε κάτι, πήγε όσο το δυνατόν μακρύτερα σ’ αυτό το ρίσκο, κι εξάγει από εκεί ένα απαράγραπτο δικαίωμα. Τι απομένει στον αφηρημένο στοχαστή όταν δίνει συμβουλές σύνεσης κι ανωτερότητας; Να μιλάει πάντα για την πληγή του Μπουσκέ, τον αλκοολισμό του Φιτζέραλντ και του Λόουρυ, την τρέλα του Νίτσε και του Αρτώ, ενώ παραμένει στην όχθη; Να μετατρέπεται στον επαγγελματία τέτοιων συζητήσεων; Να επιθυμεί απλά, όσοι δέχτηκαν τέτοια χτυπήματα να μην βουλιάξουν υπερβολικά; Να κάνει έρευνες και ειδικά τεύχη; Ή να πάει ο ίδιος να δει μια στάλα, να είναι λίγο αλκοολικός, λίγο τρελός, λίγο αυτόχειρας, λίγο αντάρτης, τόσο ώστε να επιμηκύνει τη ρωγμή, αλλά όχι υπερβολικά για να μην την βαθύνει ανεπανόρθωτα; Όπου και να κοιτάξει κανείς, όλα φαίνονται θλιβερά. Στην πραγματικότητα, πώς παραμένει κανείς στην επιφάνεια δίχως να μένει στην όχθη; Πώς να διασωθεί σώζοντας την επιφάνεια, κι όλη την οργάνωση της επιφάνειας, συμπεριλαμβανομένης της γλώσσας και της ζωής; Πώς να φτάσει αυτήν την πολιτική, αυτό το απόλυτο αντάρτικο;

Παρασκευή, 3 Μαΐου 2019

Μετακόμιση, της Λούνα Μιγέλ


(μετάφρ.: nathalie)



Η μόνη πολυτέλεια εδώ
είναι το ζεστό νερό.

Η βεβαιότητα να έχεις
ένα καθαρό
δέρμα.

Η αξιοπρέπεια της κίνησης,
σταγόνα τη σταγόνα,
δίχως σαπούνι μήτε άρωμα.

Το σπίτι μου είναι σπίτι σου.

Έλα.

Η μπανιέρα είναι για όλους.

Ευλογήσου σ’ αυτό το νερό
το μαβί.

Κατάλαβε ότι λίγη σημασία έχει
η επισφάλεια
όταν εσύ
το ξέρεις
βρίσκεσαι εκεί που οφείλεις.


Πηγή

Κυριακή, 7 Απριλίου 2019

Σχετικά με τη γενιά μου, του Γκιγιέμ Μαρτίνεθ


 (μετάφρ.: nathalie)

"Σινεμά ο παράδεισος"

Την πρώτη φορά που μας είδα, όλα ήταν σκοτεινά. Μυρίζαμε καραμέλα και καθαρό δέρμα. Στην οθόνη βλέπαμε τη μακρινή Ινδία, ένας κακός μαχαραγιάς και κάποια παιδιά, καταδικασμένα να δουλεύουν σ’ ένα ορυχείο, που έκαναν ανταρσία. Όλα είχαν χαθεί γι’αυτά αλλά, την τελευταία στιγμή, έρχονταν οι καλοί και τα έσωζαν. Τούτη τη συγκεκριμένη στιγμή, όλος ο κινηματογράφος, όλοι εμείς, αρχίσαμε να χειροκροτούμε και να φωνάζουμε τη λέξη μπράβο. Ήταν ένα μπράβο με πολλά γράμματα. Ακουγόταν σαν μπράάάάάάάβο. Το φωνάξαμε με όλη μας τη δύναμη. Εκείνο το παράξενο μπράβο δεν έμοιαζε απλά με τη λέξη μπράβο, αλλά με κάτι ακόμα πιο πλατύ και ανησυχητικό. Ήταν το καλό. Το απόλυτο καλό. Τα μικροσκοπικά μας χέρια χειροκροτούσαν. Ήταν τόσο μικρά που ο ήχος καθενός από εμάς ήταν σαν το σπινθήρισμα της βροχής όταν τελειώνει το καλοκαίρι, και παρουσιάζεται με τεράστιες σταγόνες, που ανατινάζονται κόντρα στον ύπνο. Όλοι μαζί σχηματίζαμε, συνεπώς, μια καταιγίδα που ποτέ δεν είχα φανταστεί. Θυμάμαι πως όλο τούτο με συγκίνησε μέχρι ενθουσιασμού. Ακόμα μ’ ενθουσιάζει τόση αγνότητα και καλοσύνη. Υπήρχαμε. Ήμασταν εμείς. Ήμασταν καλοί, σαν τα παιδιά που δραπέτευαν από το ορυχείο. Κατέληγε αδύνατο να μη σκεφτείς ότι, κάποια μέρα, επίσης θα δραπετεύαμε.
  Δεν τους έχω ξαναδεί. Κατά καιρούς στη δουλειά έχω πέσει πάνω σε κάποιον από μας. Μα κοιταζόμαστε σαν τα παιδιά όταν βρίσκονταν στο ορυχείο. Στα διαλείμματα, κάναμε πλάκα. Ή κάτι παρόμοιο. Κατά καιρούς έχω πέσει πάνω σε κάποια από εμάς. Στη δουλειά, ή σε κάποιο δωμάτιο. Με το που χωρίζαμε, το βλέμμα μας ήταν αυτό του ορυχείου. Ήμασταν εκατοντάδες. Τι να έχουμε απογίνει; Θυμάμαι τις φωνές μας, τα χειροκροτήματά μας με μπράτσα χωρίς μύες. Στο σκοτάδι μάς φαντάζομαι, τα πρόσωπά μας παθιασμένα, να χειροκροτούν, να φωνάζουν. Πρόκειται για πρόσωπα κι εκφράσεις που, όσα λένε, δεν τα έχω ξαναδεί. Ίσως δεν δραπετεύσαμε από τ’ ορυχείο. Ίσως δεν ήρθαν οι καλοί την τελευταία στιγμή.



Δευτέρα, 1 Απριλίου 2019

Café Mabrouk, της Βερόνικα Αράντα

(μετάφρ.: nathalie)

Επιλέγω την ηρεμία
εκείνη τη μεταφυσική που περιστρέφεται
γύρω από τις τσαγιέρες,
όπου υπάρχει ένας χρόνος ρευστός, που αχνίζει
που παρεμβάλλεται ανάμεσα σε παιχνίδια τζόγου.
Ο μεσαιωνικός χρόνος των ρολογιών άμμου
και των μαθηματικών.
Ο χρόνος στον οποίο ο χρυσοχόος κόβει φλούδες κεχριμπαριού
κι ο έμπορος είναι ρήμα κι αγόρευση,
ανάμεσα στα σεντούκια και τα μαχαιροπήρουνα,
και σε βερβερικά περιδέραια.
Ο χρόνος του θανάτου
που περνάει από το σουκ σε φορείο,
του εραστή που αναζητά εκ γενετής σημάδια
ωσάν αποκαλύψεις.
Ο χρόνος στον οποίο κρύβεσαι
και σε φαντάζομαι σ' ένα παλιό σπίτι
όπου μπαίνει λιγοστό φως
κι αντηχεί η οχλοβοή
του νότου της μεντίνας.

Κάτω από μια αψίδα
η βλαστήμια των ζητιάνων.
Αναμνήσεις από ένα απόγευμα στην Ουνταϊπούρ.
Ο αρωματοποιός ανακατεύει
πασχαλιές και περγαμόντο.

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2019

Για νεαρούς (Άραβες) εραστές (της Αραβικής Άνοιξης)*, της Jehan Bseiso

(μετάφρ.: nathalie)



Πέρασα τη νύχτα διαβάζοντας γράμματα εραστών πίσω από κάγκελα, που είχαν μετατραπεί σε δημοσιεύσεις κοινωνικών δικτύων.

Μια γυναίκα ήταν ευτυχισμένη που έμαθε (στα σίγουρα) ότι ο άντρας της ήταν στη φυλακή, γιατί μπορούσε ακόμα να τον επισκεφθεί, γιατί

δεν τον είχαν εξαφανίσει ή σκοτώσει (ακόμα).

Μια άλλη περιμένει νέα τα τελευταία πέντε χρόνια και τίποτα, ούτε καν μια κάρτα, ένα ζευγάρι κάλτσες, ένα σημάδι ζωής.

(Στο παράλληλο σύμπαν, όπου ζούμε εμείς, έχεις 3G δεδομένα, και πάλι σε ικετεύω ν' ανοίξεις την κάμερά σου, γιατί δεν έχω δει το πρόσωπό σου για μήνες)

Το facebook θέλει να σου υπενθυμίσει ότι πριν έξι χρόνια σήμερα ήσουν στη Δαμασκό, να κρατάς την κάμερά σου με την ελπίδα που μια νεαρή μητέρα σφιχταγκαλιάζει ένα νέο μωρό.

Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που γελάσαμε από μέσαμέσα μας.

Δεν ήταν να το πάμε έτσι.

Οι crowdfunding καμπάνιες για ταξίδια στη βάρκα του θανάτου προκειμένου να "βοηθήσουμε τον Ιγιάντ να πάει από τη Χομς στη Γερμανία" μου θυμίζουν τι είναι αληθινή αγάπη.

*Ο τίτλος ανακαλεί και αντιστρέφει το δυτικό βλέμμα.


Πηγή

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

Έτσι όπως δεν μπορούμε, του Ρομπέρτο Χουαρός

(μετάφρ.: nathalie)

Έτσι όπως δεν μπορούμε
να διατηρήσουμε για πολύ χρόνο ένα βλέμμα
ούτε μπορούμε να διατηρήσουμε για πολύ χρόνο τη χαρά,
τη σπείρα της αγάπης,
τον άνευ τέλους χαρακτήρα της σκέψης,
την αιωρούμενη γη του ύμνου.
Δεν μπορούμε ούτε καν να διατηρήσουμε για πολύ χρόνο
τις αναλογίες της σιωπής
όταν κάποιος την επισκέπτεται.
Κι ακόμη λιγότερο
όταν τίποτα δεν την επισκέπτεται.
Ο άνθρωπος δεν μπορεί να διατηρήσει για πολύ χρόνο τον άνθρωπο,
ούτε αυτό που δεν είναι ο άνθρωπος.
Κι εντούτοις μπορεί
να βαστήξει το ανένδοτο βάρος
αυτού που δεν υπάρχει.

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2019

Ταχρίρ, της Jehan Bseiso

(μετάφρ.: nathalie)

Αυτοί που μιλούν στην τηλεόραση σχολιάζουν και αφηγούνται.
Χρησιμοποιούν λέξεις όπως:
Ανάλυση λόγου, και
Προτρέπουμε,
Απαιτούμε,
Όλες τις πλευρές.
Υπερθετικοί, σχήματα λιτότητας και κενές μεταφορές
Η γλώσσα ανάβει τη γλώσσα μέχρι που οι λέξεις να έχουν γεύση στάχτης
και μπάζων στη Ντούμα και τη Γάζα.
Στη Βηρυτό, υπενθυμίζεις στον εαυτό σου πως το να ερωτεύεσαι έναν Άραβα σημαίνει
ν' αγαπάς κάποιον πάντα λίγο κατεστραμμένο.

Μ' έχουν κουράσει οι πολιτικοί και οι πολιτικοί αναλυτές,
Ακαδημαϊκοί και τρολ κι εργαζόμενοι στις διεθνείς ΜΚΟ και κυβερνητικά κυνηγόσκυλα και
δημοσιογράφοι που θέλουν να κάνεις τη δουλειά τους γι' αυτούς

Αναρωτιέμαι πόσες πολιορκίες μπορεί ν' αντέξει η ανθρωπότητα.
Γάζα, Χαλέπι, Ντούμα, Ράκκα, Σαναά, Μοσούλη

Ταχρίρ: σημαίνει πως μια μέρα θ' απελευθερωθούμε.


Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2019

Σχετικά με την αγάπη, του Γκιγιέμ Μαρτίνεθ

(Μετάφρ. : nathalie)

Μου εξηγεί πως το ατύχημα ήταν σκληρό. Εκτεταμένες ζώνες του σώματος έσπασαν. Χειρότερο ήταν το κεφάλι. Ήταν σε κώμα, κοντά στο θάνατο. Όταν ξύπνησε, στο νοσοκομείο, της έλειπε η μνήμη. Δεν θυμόταν το όνομά της, τίποτα και κανέναν. Εκτός από το σύζυγό της. Ήταν το πρώτο πρόσωπο που είδε με το που άνοιξε τα μάτια. Ήταν ανίκανη να θυμηθεί πώς τον γνώρισε, ούτε πόσο καιρό είχε. Αλλά με το που τον είδε, μου λέει, ένιωσε ένα ρεύμα αγάπης όπως δεν είχε νιώσει ποτέ στη ζωή της, παρόλο που δεν μπορούσε να θυμηθεί τίποτα από τη ζωή της. Το να τον κοιτάζει και να τον βλέπει ήταν ανατριχιαστικό, μου λέει. Μια ενοχλητική έκρηξη. Σε κάποιο βαθμό, το ξύπνημα ήταν, κυριολεκτικά, ξύπνημα. Μετά από κάποιες μέρες πήρε εξιτήριο. Το μισό της σώμα ήταν σε γύψο. Είχε έλλειψη αυτονομίας. Και μνήμης. Ο σύζυγός της την πήρε στο σπίτι. Της εξήγησε κάθε δωμάτιο και την εγκατέστησε στην κρεβατοκάμαρα. Κάθε πρωί πήγαινε για δουλειά. Όταν επέστρεφε, τη φρόντιζε, την καθάριζε και της σέρβιρε το φαγητό. Όταν επέστρεφε, μου λέει, παραγόταν η ανατριχίλα, η έκρηξη, το ξύπνημα. Με το πέρασμα των ημερών επιτέλους μπόρεσε να κρατηθεί όρθια και κατάφερε να έχει πρόσβαση στην τουαλέτα από μόνη της. Ήταν εκεί όπου, ενώ κοίταζε το νέο της σώμα, θυμήθηκε το παλιό της σώμα. Και, στη στιγμή, σαν μια βιτσιά, την παιδική της ηλικία, τη νιότη της, τη ζωή της. Τούτη τη στιγμή έφτασε ο σύζυγός της. Δεν ένιωσε τίποτα βλέποντάς τον. Θυμήθηκε πως είχαν χωρίσει εδώ και μήνες, θυμήθηκε τους λόγους, θυμήθηκε πως ήταν δυο άγνωστοι. Βλέποντας ότι είχε ανακτήσει τη μνήμη της, ο σύζυγος της ζήτησε την άδεια για να επιστρέψει στο διαμέρισμά του και τη ζωή του. Αυτή του την παραχώρησε. Δεν ξαναειδώθηκαν.
Από αυτήν την ιστορία έπεται, νομίζω, ότι η αγάπη δεν είναι μνήμη. Δεν είναι αναμνήσεις. Αποτελείται από τη λήθη, από το να τα ξεχνάς όλα. Από το να ξεχνάς να θυμάσαι.

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019

Φιλία, της Εύα Στριττμάττερ

(H μετάφραση είναι της nathalie και είναι αφιερωμένη στην Barbara Elsen.)



Φίλοι μου είναι αυτοί, με τους οποίους 
Να φάω και να πιω και να κουβεντιάσω μπορώ.
Που με ξέρουν στην κουζίνα μου,
Και στους οποίους λέω: Έλα, κάτσε.
(Δίχως προβλήματα κι επιπλοκές:

Πώς ταΐζει κανείς; Είναι το σναπς αρκετά καλό;)
Μαζί με τους οποίους στα χρόνια
Τα δικά μου και τα δικά τους φορτία απομακρύναμε:
Τις αρρώστιες των παιδιών και του κόσμου την ταλαιπωρία.
Με τους οποίους τις νύχτες υπεραναλύω.
Κι εντούτοις δεν βγαίνει ποτέ συμπέρασμα.

Μπορεί ακόμα και πάνω από τις αποστάσεις να υπάρξει.
Ακόμη κι όταν ο ένας δεν βλέπει τον άλλο για πολύ καιρό:
Μας κρατάει ακόμα σφιχτά ενωμένους,
Πάντα ακόμη οτιδήποτε κι αν μας συμβαίνει

Οι φιλίες είναι σαν τις περιπέτειες,
Στις οποίες εναποθέτει κανείς ολόκληρη τη ζωή του.
Αν αποτύχει κανείς ή αν προδωθεί
Πληγώνεται περισσότερο από το δικό του δέρμα.

Πηγή