Από το χαμένο, το ανεπανόρθωτα χαμένο, επιθυμώ μόνο να ανακτήσω την καθημερινή διαθεσιμότητα να γράφω, γραμμές ικανές να με πιάσουν απ' το μαλλί και να με σηκώσουν όταν το κορμί μου πια δεν θα θέλει να υπομείνει περισσότερα. (Σημαντικό, είπε ο ξένος). Στο ανθρώπινο και στο θεϊκό. Όπως αυτοί οι στίχοι του Λεοπάρντι που ο Ντανιέλ Μπίγα απήγγειλε σε μια σκανδιναβική γέφυρα για να οπλιστεί με κουράγιο, έτσι να είναι η γραφή μου.
(μετάφραση από την ισπανική μετάφραση του Xavier Farré: nathalie)
Μερικοί μιλούσαν στα πολωνικά· άλλοι, στα γερμανικά μόνο το κλάμα ήταν κοσμοπολίτικο. Οι πληγές δεν θεραπεύονταν, θυμούνταν για μεγάλο διάστημα. Ο άνθρακας γυάλιζε όπως πάντα. Κανείς δεν ήθελε να πεθάνει, μα η ζωή ήταν δυσκολότερη. Υπήρχε πολλή παραξενιά· η παραξενιά σιωπούσε. Φτάσαμε σαν τουρίστες, με βαλίτσες- μείναμε για περισσότερο καιρό. Δεν ανήκαμε σ' αυτή τη γη, μα εκείνη μας αγκάλιασε γενναιόδωρα· σας αγκάλιασε τους μεν και τους δε.
Είμαι με τα παράθυρα ανοικτά, έξω βρέχει,
μια καλοκαιρινή μπόρα· αστραπές, βροντές, αυτά τα πράγματα που διεγείρουν ή υποκινούν
τη μελαγχολία.
Πώς είναι το Μεξικό; Πώς είναι οι δρόμοι
του Μεξικού, το φάντασμά μου, οι αόρατοι φίλοι μου; Παραμένει όρθιο το Ανατολικά του Παραδείσου ή πέρασε πια στον ύπνο του δικαίου;
Όταν καλυτερεύσουν τα οικονομικά μου θα
εμφανιστώ στο σπίτι σου μια οποιαδήποτε νύχτα. Κι αν όχι, το ίδιο κάνει. Η
έκταση που διασχίσαμε μαζί με κάποιο τρόπο είναι και παραμένει ιστορία. Θέλω να
πω: υποψιάζομαι, διαισθάνομαι ότι είσαι ακόμη ζωντανός, εν μέσω του σκότους αλλά ζωντανός κι ακόμη, ποιος θα το’λεγε, απαιτητικός. Λοιπόν, ας μην
ενθουσιαζόμαστε. Γράφω ένα μυθιστόρημα όπου εσύ ονομάζεσαι Ουλίσες Λίμα. ΤομυθιστόρημαονομάζεταιΟιΆγριοιΝτετέκτιβ. Μεγάληαγκαλιά. Ρ.
